zondag 31 december 2017

Een speciaal hoekje

Er staat een dienblad bij ons in de woonkamer waarop allerlei dingen zijn uitgestald die met het noorden te maken hebben: stukjes drijfhout, een half rendiergewei, dennenappeltjes en een paar hartvormige stenen. Tijdens onze reizen naar Scandinavië ben ik altijd op zoek naar zulke stenen. De twee die op het dienblad liggen zijn nog maar een kleine greep uit mijn collectie van stenen harten. Alles is in Noorwegen gevonden. Behalve de dennenappeltjes, die komen uit Drenthe, het noorden van Nederland dus. Zelfs de vaas waarvan je rechts op de foto nog een stukje ziet, heeft een link met het noorden. We kregen hem van mensen die heel veel van Zweden houden. 
Nu en dan wisselt de collectie, komen er andere stenen of stukjes hout te liggen of heel andere voorwerpen. Net zoals het houdertje met het waxinelichtje erin, dat wisselt met de jaargetijden. Tijdens deze dagen is dat een houdertje in winter- of kerstsfeer, het liefst met een noordelijk tafereeltje erop, zoals een rendier of een mooie sneeuwkristal. Het is een dienblad vol met fijne herinneringen waar ik graag naar kijk, een hoekje in onze woonkamer dat telkens anders ingevuld wordt maar altijd met leuke dingen. Dingen waar ik blij van word. En daarmee kom ik meteen uit bij mijn nieuwjaarswens voor jullie: een gezellige jaarwisseling en...

vrijdag 29 december 2017

Momenten

De tijd tussen Kerstmis en Oud en Nieuw is bij ons altijd wat rommelig maar zeer zeker gezellig. Het bakken van oliebollen staat hier in de planning en als dat gebeurd is worden er een paar zakjes gevuld met deze traditionele lekkernij naar onze kinderen en nog een paar lieve mensen gebracht.
Tijdens het bakken in de schuur verwarmt een kacheltje de koude voeten, de oude radio die er staat gaat aan, zodat er meegezongen of -geneuried kan worden en door het schuurraam is er zicht op de tuin waar nog kerstlichtjes branden. Die zorgen ook voor een vrolijke noot. Een kop lekkere warme koffie of chocolademelk gaat er ondertussen natuurlijk in als koek, net zoals de eerste oliebollen die uiteraard deskundig gekeurd moeten worden. Ja, het weekje tussen Kerstmis en Oud en Nieuw heeft wel iets.
En als het nieuwe jaar begonnen is, komt alles weer in zijn oude ritme. Ergens vind ik dat jammer maar ook fijn. Dan hebben we toch genoeg feestdagen achter de rug. Maar in het oude ritme betekent wel dat ik eind januari een afspraak heb staan voor een scan in het ziekenhuis waar ik naar overgestapt ben en waar ze opnieuw gaan bekijken hoe het er met mij voor staat. Een week later krijg ik de uitslag te horen. Natuurlijk maakt het me nerveus. Ik denk er iedere dag wel aan, maar het schiet niet op allerlei vervelende scenario’s te bedenken. Dat is zo zonde van de tijd. Je weet van tevoren nooit hoe iets loopt. Dus schuif ik de gedachte aan dat soort dingen, als het even lukt, altijd zo snel mogelijk naar de achtergrond. Dat is later, nu is nu. 
Nú wil ik kunnen genieten van dit heerlijke, rommelige maar oergezellige weekje tussen Kerstmis en Oud en Nieuw, van de jaarwisseling en van de weken voor eind januari. En daarna? Daarna zien we wel hoe het verdergaat. 
Behalve medische toestanden heb ik het afgelopen jaar gelukkig ook leuke dingen meegemaakt. In willekeurige volgorde:

Afgelopen week hebben we een mooi en gezellig kerstfeest gevierd, samen met de kinderen en aanhang, de kleinkinderen, de schoonouders van een van onze dochters en een goede vriend. We kunnen er heel goed op terugkijken. En iedereen die een kerstkaart gestuurd heeft: bedankt voor de  lieve kerst- en nieuwjaarswensen!

Een van onze dochters liet een tatoeage op haar arm zetten toen ze hoorde dat ik voor de tweede keer kanker had. De tatoeage is een tekst in het Noors waarin twee boektitels van mij verwerkt zitten: Blind vertrouwen en Vier het leven. Er staat letterlijk vertaald: heb vertrouwen, vier het leven. 
Ze wilde ons daarmee een hart onder de riem steken. Het moment dat ze ons de tatoeage kwam laten zien was een prachtig, emotioneel moment.

Van onze andere dochter kreeg ik een schitterende, zelfgemaakte dromenvanger cadeau. De dromenvanger staat, in het kort, symbool voor het opvangen van goede dromen en het laten verdwijnen van boze dromen. Ook dit was een heel mooi gebaar en zorgde voor een brok in mijn keel.  

Zowel in het voor- als het najaar hebben R en ik een fijne tijd op een camping in Diever doorgebracht. Daar kwamen we midden in de mooie, Drentse natuur een beetje tot rust en kon ik door veel te fietsen aan mijn conditie werken die na de operatie in april 2017 een flinke knauw had gekregen. De conditie is inmiddels al heel wat verbeterd en daar ben ik blij mee. 


Het lukte mij om afgelopen jaar ondanks alles een nieuwe roman te schrijven, met de titel: Een man naar mijn hart. Het zag er eerst naar uit dat ik dat niet voor elkaar zou krijgen. Dat ik daar toch in geslaagd ben, brengt een geweldig goed gevoel met zich mee.

Mijn boek Vier het leven werd tot mijn grote verrassing genomineerd voor de Valentijnprijs, een prijs voor het beste romantische boek. Dat was een mooie opsteker die ik op dat moment goed kon gebruiken. Of het in 2018 weer lukt om genomineerd te worden??? Het zou wel een stunt zijn, haha! Maar na twee nominaties (in 2016 werd mijn roman Blind vertrouwen ook genomineerd) lijkt me dat nogal onwaarschijnlijk. Er zijn zoveel goede schrijvers en bovendien gun ik het iemand anders ook om zoiets eens mee te maken. Het is namelijk ontzettend leuk om je boek op die manier te kunnen promoten. Iedereen wil toch wel een keer zoiets beleven?

Naar aanleiding van de nominatie én naar aanleiding van het verschijnen van De kleur van liefde, mijn roman die zich in het Drentse Diever afspeelt, werden er leuke radio-interviews afgenomen en interviews in dagbladen en regionale bladen geplaatst.

De kleur van liefde kwam in de Story te staan, samen met een aantal boeken van andere schrijvers, zoals een roman van mijn uitgever Anita Verkerk. Heel erg leuk!

Dit zijn zomaar een paar momenten uit 2017, maar het allerbelangrijkste zijn de momenten die we doorbrengen met familie en vrienden. Deze mensen maken het leven mooi. Ze hebben ons gesteund door dik en dun en zijn er altijd voor ons als het nodig is. Hoe fijn is dat?! ♥
Net zoals bijvoorbeeld het contact met mensen die ik via de sociale media heb leren kennen. Contact via lieve en bemoedigende kaarten en berichtjes maar soms ook persoonlijk contact. Het zorgt voor warmte om ons heen. Dank je wel!
Er is nog zoveel wat ik op zou willen noemen, momenten die doen beseffen dat er nog genoeg te genieten valt, maar ik vrees dat deze blog dan wel heel erg lang wordt. Hij is al veel en veel te lang! 
De nieuwjaarswensen stel ik nog heel even uit. Er volgt nog een blogje over de jaarwisseling. Wat dat precies moet worden? Geen idee, maar ik ga ervan uit dat ik iets weet te verzinnen. Zo gaat dat dus ook met het schrijven van mijn boeken… Oké, dan weten jullie dat van het schrijven ook meteen weer ;-)



vrijdag 22 december 2017

White Christmas

Op een koude en donkere avond werd onze tuin omgetoverd tot een winters sprookje. Een witte wereld die eruitzag als een sfeervol schilderij. Een vredig plaatje waarin de kerstlichtjes flonkerden als kleine sterren. Een wereld die stilte en verwondering met zich meebracht en voor een echt kerstgevoel zorgde. Helaas, de sneeuw is verdwenen en een witte kerst lijkt er dit jaar (alweer) niet in te zitten. Ach, we dromen gewoon verder van een White Christmas. Wel of geen sneeuw, ik wens jullie allemaal:
  







woensdag 20 december 2017

Cover nieuwe (en 10e) roman

Mijn 10e roman begint vorm te krijgen en dan bedoel ik dat er een ontwerp voor een cover is gemaakt. Het leuke is dat ik die cover nu aan jullie mag laten zien. Daarmee verraad ik meteen wat de titel van dit nieuwe boek is geworden: Een man naar mijn hart. 
Het verhaal speelt zich – hoe kan het ook anders – voor een groot deel in Noorwegen af en dat komt via de cover goed tot uiting. Ik ben dan ook heel blij met dit ontwerp. Het is dit keer een verhaal geworden waarin ik geprobeerd heb grappige gebeurtenissen en een aantal serieuzere, vooral hedendaagse onderwerpen door elkaar heen te mixen. Als jullie dit boek te zijner tijd besluiten te lezen zorgt het hopelijk voor een glimlach op jullie gezicht, maar het zet jullie misschien ook aan tot nadenken. 
Het duurt nog tot het voorjaar van 2018 voordat het boek verschijnt maar ondertussen wordt er dus druk aan van alles gewerkt om de uitgave ervan in goede banen te leiden. Ik ben heel benieuwd hoe deze roman er straks in het echt uitziet. 
Én ik ben er stiekem een beetje trots op dat het me gelukt is een 10e boek af te leveren, ondanks alle omstandigheden van het afgelopen jaar. Dat geeft zo'n goed gevoel! En dat is precies wat we hier nodig hebben :-)  


(Hier kun je lezen waar ik de inspiratie om dit boek te schrijven zoal vandaan heb gehaald.)


vrijdag 8 december 2017

Nummer 3!

Vijfenhalf jaar geleden verscheen mijn eerste roman Westerstorm. Ik was al bijna vergeten dat ik dit boek geschreven heb. Bijna, hè, niet helemaal. Vijfenhalf jaar geleden werd er een leuke en gezellige presentatie gehouden in de plaatselijke boekwinkel waar meer mensen op afkwamen dan ik verwacht had. Daar heb ik fijne herinneringen aan overgehouden.


Vijfenhalf jaar, tien boeken en veel gebeurtenissen later, blijkt Westerstorm deze week op nummer 3 te staan in de lijst van meest uitgeleende e-books! Wie had ooit gedacht dat mijn eerste boek nog zoveel gelezen zou worden? Ik niet in ieder geval. Het was dan ook een complete verrassing toen ik van mijn uitgever het bericht kreeg dat mijn boek op nummer 3 staat.


Westerstorm speelt zich af in Noorwegen. Op Hebban vind je een mooie recensie van het boek. Een gedeelte uit deze recensie:

Ieder personage heeft zijn eigen maniertjes, woorden en uitdrukkingen, waardoor het boek als een meeslepende film in je hoofd wordt afgespeeld.
Ook aan romantiek ontbreekt het zeker niet. In Westerstorm spelen zich meerdere verhaallijnen af die verderop in het boek op een leuke manier bij elkaar komen. Elke keer wanneer je denkt dat je weet welke kant het boek opgaat, neemt het weer een afslag in een onverwachte richting. 
Op nog geen zeventig bladzijden in het boek, realiseer je je als lezer dat je stiekem toch een beetje van de bodyguard gaat houden, maar je weet niet waarom: het was toch zo’n stugge man? 
Westerstom schetst een prachtig verhaal over een vrouw die, ondanks alle chaos, stevig in haar schoenen blijft staan. En als extraatje krijg je het prachtige landschap van Noorwegen ook nog cadeau. 

De recensent van Hebban omschreef het boek als: stormachtig, romantisch en verrassend. Dat is natuurlijk heel erg leuk. De volledige recensie is hier te lezen.
Hmm, dat van die meeslepende film bevalt mij ook wel. Nu alleen nog wachten op iemand die het aandurft het verhaal inderdaad te verfilmen ;-) Dan hebben de acteurs meteen een mooi uitje naar Noorwegen. Of misschien een van mijn andere boeken? Daar heb ik helemáál geen bezwaar tegen, hoor :-)






zondag 3 december 2017

Oops!

Oops! I did it again. Ging ik voor servetten naar de Action en kwam ik met iets heel anders thuis. Dat overkomt me wel vaker. Hopeloos. Ik moest bij de kassa zelfs een grotere tas kopen, omdat mijn aankoop niet in mijn opvouwbare en altijd handige tasje van Ikea paste en ik anders met mijn aankoop onder de arm op de fiets naar huis moest rijden. Dat is niet handig als er behoorlijk wat wind staat en helemaal niet als het ook nog een beetje regent, dus was die grotere tas noodzakelijk.
Oké, ik heb óók servetten gekocht en eigenlijk moet je daarna meteen doorlopen naar de kassa, maar dat doe je bij de Action natuurlijk nooit. Nee, uiteraard struin je door de hele winkel heen, op zoek naar… Ja, naar wat? Totdat je iets tegenkomt waarvan je vindt dat je het nodig hebt. En als het ook nog iets met Hoge Noorden te maken heeft, ontkom je er niet meer aan. Dan móét je het mee naar huis nemen. In mijn geval wel tenminste ;-)
En wat mag het dan wel zijn wat ik gekocht heb? Laat ik zeggen dat ik een zwak voor rendieren heb en op het moment dat ik tussen een stapel wandborden met wintertaferelen dit bord zag liggen, was ik verkocht. En het wandbord ook. Ja, zo werkt dat dus :-) Herkenbaar?