maandag 27 november 2017

Waarom wachten?

Er wordt hier druk gewerkt. Deze schrijfster heeft sinds een week of twee plotseling de smaak van het schrijven weer goed te pakken gekregen. Soms nog wel met de nodige hindernissen, maar dat mag geen belemmering vormen. Er wordt gebrainstormd over een nieuw te schrijven boek. Ideeën worden besproken en er worden dingen op papier gezet om alvast een schets van een verhaal te vormen.
Mijn nieuwste en tiende manuscript, dat ik een week of drie geleden naar mijn uitgever gestuurd heb, is net als WinterromanceVier het leven en De kleur van liefde een verhaal dat in de ik-vorm is geschreven. Hoog tijd om weer iets te verzinnen waarin verschillende personages een eigen rol krijgen. Ik vind het altijd een uitdaging om ervoor te zorgen dat al die mensen, met hun problemen, elkaar ontmoeten en zich in elkaars leven mengen.
En ik heb niet alleen plezier in het schrijven, er zijn ook andere dingen waar ik eerst niet de energie voor op kon brengen om ze te doen maar die me nu leuk lijken om ermee aan de slag te gaan. Dat is een fijn gevoel. Een gevoel dat ik lange tijd gemist heb. Waar dat gevoel vandaan komt?
Een soort van uitleg: inmiddels ligt mijn patiëntendossier bij het ziekenhuis waar ik naar overgestapt ben en wacht ik op een oproep. Ik kan de tijd dat ik moet wachten op die oproep gestresst doorbrengen, omdat ik niet weet wat en of er opnieuw iets met mij aan de hand is. Maar het kan natuurlijk ook anders. Ik besefte dat de onzekerheid en de stress, veroorzaakt door het wachten en alles wat er hier bij ons thuis gebeurd is, ons leven veel te lang en veel te veel beïnvloed heeft. Het zorgde ervoor dat ik geen zin meer had om dingen te ondernemen. Het blokkeerde mij en daarmee in zekere zin ook de mensen om mij heen, en dat was en is niet de bedoeling. 


Bij dat besef leek het alsof er ergens een knop omgezet werd en ik ineens openstond voor allerlei dingen die mij eerst te intensief leken om te doen. Voor het eerst sinds tijden kon ik met een spontane glimlach naar mijzelf in de spiegel kijken en tegen mijzelf zeggen: “Ik weet dat er waarschijnlijk nog allerlei medische toestanden en uitslagen boven ons hoofd hangen, maar ik heb er geen zin in om ons leven te laten beïnvloeden door te moeten wachten op ‘iets’ waarvan ik niet weet hoe het verder zal gaan. Er is al zo veel tijd verloren gegaan aan wachten, nog eens wachten en opnieuw wachten. Ik heb juist zin om dingen te doen, te ondernemen, en dat zijn zelfs dingen waarover ik eerst niet zou peinzen om ze te doen. Ik ga het doen. Echt, ik ga het doen.”
Mijn glimlach werd daarna nog een stuk breder. Ik weet niet waar het besef en die energieboost  plotseling vandaan komt, maar ik ben er heel erg blij mee. En nu maar proberen dat gevoel vast te houden. Het voelt zo veel beter dan gestresst zitten wachten op dat ‘iets’. Zonde van de tijd. Ik ga aan de slag. Waar wachten we nog op? :-)     

De tekst op de foto is afkomstig uit het nummer Later is nu van De Dijk. Ik heb het nummer jaren geleden al een keer in een van mijn blogs genoemd, maar dat herinnert waarschijnlijk een enkeling zich nog of misschien weet zelfs niemand dat meer. De volledige songtekst is te lezen als je de titel van het lied aanklikt. 

De foto is gemaakt op de weg die de aanloop vormt naar de ongerepte en indrukwekkende Valdresflya in Noorwegen. Het gebied waar een deel van het boek zich afspeelt dat ik een paar weken geleden ingeleverd heb bij mijn uitgever. De locatie heb ik nog niet eerder aan jullie verteld, volgens mij. Dus zijn jullie, wat dat boek betreft, een klein beetje wijzer geworden :-)








maandag 6 november 2017

Eindelijk! Mijn 10e boek de deur uit!

Eindelijk heb ik mijn 10e manuscript naar mijn uitgever gestuurd! Een manuscript dat maar niet wilde vlotten, niet vanwege het verhaal maar vanwege alles wat eromheen gebeurde en mij uit mijn concentratie haalde. Dus hoe fijn is het dat het me nu gelukt is het verhaal af te ronden en op te sturen! 
En eindelijk begeef ik me af en toe weer op social media. Ik heb mezelf daar bewust een poosje niet mee beziggehouden. Ik had behoefte aan rust in mijn hoofd en het lukt mij alleen die rust te vinden als ik me voor bepaalde dingen afsluit. Ik zal social media niet overspoelen met berichten (dat heb ik nog nooit gedaan, volgens mij ;-)), maar zo nu en dan zal ik proberen iets te plaatsen.
En eindelijk weet ik de moed op te brengen om weer eens een boek te lezen. Dat is lang geleden. Meer dan een jaar. Daarvoor geldt hetzelfde als bij het schrijven, ik had en heb soms nog last van concentratieproblemen. Het gaat nu gelukkig iets beter, dus daar moet ik gebruik van maken. En wat is er voor mij nou mooier dan een boek lezen dat zich in Lapland afspeelt? In dit geval gaat het om Waar niemand is van Vendela Vida. Ik kreeg het boek van Hans van Blog Zweden en ik ben heel erg benieuwd naar het verhaal. Bedankt, Hans! Zodra ik het boek gelezen heb, geef ik het door aan een andere enthousiaste lezer.


En omdat Lapland altijd al een bepaalde aantrekkingskracht op mij gehad heeft, kan ik het niet laten om tussendoor een foto te plaatsen die in Zweeds Lapland gemaakt is, op weg naar Jukkasjärvi.


En een foto die gemaakt is in Noors Lapland. Het is er zo ontzettend mooi.


Eh... waar waren we gebleven? Hoe gaat het verder met alles wat met mijn gezondheid te maken heeft? Als jullie willen, mogen jullie nu afhaken, hoor ;-) Bij dit onderwerp kan ik helaas nog geen ‘eindelijk’ zeggen. Ik ben bezig met de overstap naar een ander ziekenhuis en met de aanvraag van een second opinion. Dat betekent dat mijn patiëntendossier overgeheveld moet worden van het ene naar het andere ziekenhuis. Vanwege een misverstand is er helaas veel tijd verloren gegaan voordat alles goed in werking werd gezet en is het nu wachten totdat alles eindelijk geregeld is. Ik ben alweer bijna aan mijn driemaandelijkse controle toe, zoveel tijd is er al verstreken. Dat ik al langere tijd met iets in mijn lichaam rondloop waarvan het nog steeds niet zeker is wat het is, daar wil ik niet te veel bij stilstaan. Al met al is de situatie behoorlijk frustrerend.
Maar ondertussen gaan we niet bij de pakken neerzitten. Ik ben al druk bezig met het verzinnen van een nieuw te schrijven boek en ik verheug me erop om Waar niemand is te lezen. Ik verveel me niet of ik kan beter zeggen: ik verveel me nooit. En hopelijk kan ik binnenkort zeggen dat eindelijk alles goed verlopen is. Dat zou heel fijn zijn. Eindelijk.