zondag 31 december 2017

Een speciaal hoekje

Er staat een dienblad bij ons in de woonkamer waarop allerlei dingen zijn uitgestald die met het noorden te maken hebben: stukjes drijfhout, een half rendiergewei, dennenappeltjes en een paar hartvormige stenen. Tijdens onze reizen naar Scandinavië ben ik altijd op zoek naar zulke stenen. De twee die op het dienblad liggen zijn nog maar een kleine greep uit mijn collectie van stenen harten. Alles is in Noorwegen gevonden. Behalve de dennenappeltjes, die komen uit Drenthe, het noorden van Nederland dus. Zelfs de vaas waarvan je rechts op de foto nog een stukje ziet, heeft een link met het noorden. We kregen hem van mensen die heel veel van Zweden houden. 
Nu en dan wisselt de collectie, komen er andere stenen of stukjes hout te liggen of heel andere voorwerpen. Net zoals het houdertje met het waxinelichtje erin, dat wisselt met de jaargetijden. Tijdens deze dagen is dat een houdertje in winter- of kerstsfeer, het liefst met een noordelijk tafereeltje erop, zoals een rendier of een mooie sneeuwkristal. Het is een dienblad vol met fijne herinneringen waar ik graag naar kijk, een hoekje in onze woonkamer dat telkens anders ingevuld wordt maar altijd met leuke dingen. Dingen waar ik blij van word. En daarmee kom ik meteen uit bij mijn nieuwjaarswens voor jullie: een gezellige jaarwisseling en...

vrijdag 29 december 2017

Momenten

De tijd tussen Kerstmis en Oud en Nieuw is bij ons altijd wat rommelig maar zeer zeker gezellig. Het bakken van oliebollen staat hier in de planning en als dat gebeurd is worden er een paar zakjes gevuld met deze traditionele lekkernij naar onze kinderen en nog een paar lieve mensen gebracht.
Tijdens het bakken in de schuur verwarmt een kacheltje de koude voeten, de oude radio die er staat gaat aan, zodat er meegezongen of -geneuried kan worden en door het schuurraam is er zicht op de tuin waar nog kerstlichtjes branden. Die zorgen ook voor een vrolijke noot. Een kop lekkere warme koffie of chocolademelk gaat er ondertussen natuurlijk in als koek, net zoals de eerste oliebollen die uiteraard deskundig gekeurd moeten worden. Ja, het weekje tussen Kerstmis en Oud en Nieuw heeft wel iets.
En als het nieuwe jaar begonnen is, komt alles weer in zijn oude ritme. Ergens vind ik dat jammer maar ook fijn. Dan hebben we toch genoeg feestdagen achter de rug. Maar in het oude ritme betekent wel dat ik eind januari een afspraak heb staan voor een scan in het ziekenhuis waar ik naar overgestapt ben en waar ze opnieuw gaan bekijken hoe het er met mij voor staat. Een week later krijg ik de uitslag te horen. Natuurlijk maakt het me nerveus. Ik denk er iedere dag wel aan, maar het schiet niet op allerlei vervelende scenario’s te bedenken. Dat is zo zonde van de tijd. Je weet van tevoren nooit hoe iets loopt. Dus schuif ik de gedachte aan dat soort dingen, als het even lukt, altijd zo snel mogelijk naar de achtergrond. Dat is later, nu is nu. 
Nú wil ik kunnen genieten van dit heerlijke, rommelige maar oergezellige weekje tussen Kerstmis en Oud en Nieuw, van de jaarwisseling en van de weken voor eind januari. En daarna? Daarna zien we wel hoe het verdergaat. 
Behalve medische toestanden heb ik het afgelopen jaar gelukkig ook leuke dingen meegemaakt. In willekeurige volgorde:

Afgelopen week hebben we een mooi en gezellig kerstfeest gevierd, samen met de kinderen en aanhang, de kleinkinderen, de schoonouders van een van onze dochters en een goede vriend. We kunnen er heel goed op terugkijken. En iedereen die een kerstkaart gestuurd heeft: bedankt voor de  lieve kerst- en nieuwjaarswensen!

Een van onze dochters liet een tatoeage op haar arm zetten toen ze hoorde dat ik voor de tweede keer kanker had. De tatoeage is een tekst in het Noors waarin twee boektitels van mij verwerkt zitten: Blind vertrouwen en Vier het leven. Er staat letterlijk vertaald: heb vertrouwen, vier het leven. 
Ze wilde ons daarmee een hart onder de riem steken. Het moment dat ze ons de tatoeage kwam laten zien was een prachtig, emotioneel moment.

Van onze andere dochter kreeg ik een schitterende, zelfgemaakte dromenvanger cadeau. De dromenvanger staat, in het kort, symbool voor het opvangen van goede dromen en het laten verdwijnen van boze dromen. Ook dit was een heel mooi gebaar en zorgde voor een brok in mijn keel.  

Zowel in het voor- als het najaar hebben R en ik een fijne tijd op een camping in Diever doorgebracht. Daar kwamen we midden in de mooie, Drentse natuur een beetje tot rust en kon ik door veel te fietsen aan mijn conditie werken die na de operatie in april 2017 een flinke knauw had gekregen. De conditie is inmiddels al heel wat verbeterd en daar ben ik blij mee. 


Het lukte mij om afgelopen jaar ondanks alles een nieuwe roman te schrijven, met de titel: Een man naar mijn hart. Het zag er eerst naar uit dat ik dat niet voor elkaar zou krijgen. Dat ik daar toch in geslaagd ben, brengt een geweldig goed gevoel met zich mee.

Mijn boek Vier het leven werd tot mijn grote verrassing genomineerd voor de Valentijnprijs, een prijs voor het beste romantische boek. Dat was een mooie opsteker die ik op dat moment goed kon gebruiken. Of het in 2018 weer lukt om genomineerd te worden??? Het zou wel een stunt zijn, haha! Maar na twee nominaties (in 2016 werd mijn roman Blind vertrouwen ook genomineerd) lijkt me dat nogal onwaarschijnlijk. Er zijn zoveel goede schrijvers en bovendien gun ik het iemand anders ook om zoiets eens mee te maken. Het is namelijk ontzettend leuk om je boek op die manier te kunnen promoten. Iedereen wil toch wel een keer zoiets beleven?

Naar aanleiding van de nominatie én naar aanleiding van het verschijnen van De kleur van liefde, mijn roman die zich in het Drentse Diever afspeelt, werden er leuke radio-interviews afgenomen en interviews in dagbladen en regionale bladen geplaatst.

De kleur van liefde kwam in de Story te staan, samen met een aantal boeken van andere schrijvers, zoals een roman van mijn uitgever Anita Verkerk. Heel erg leuk!

Dit zijn zomaar een paar momenten uit 2017, maar het allerbelangrijkste zijn de momenten die we doorbrengen met familie en vrienden. Deze mensen maken het leven mooi. Ze hebben ons gesteund door dik en dun en zijn er altijd voor ons als het nodig is. Hoe fijn is dat?! ♥
Net zoals bijvoorbeeld het contact met mensen die ik via de sociale media heb leren kennen. Contact via lieve en bemoedigende kaarten en berichtjes maar soms ook persoonlijk contact. Het zorgt voor warmte om ons heen. Dank je wel!
Er is nog zoveel wat ik op zou willen noemen, momenten die doen beseffen dat er nog genoeg te genieten valt, maar ik vrees dat deze blog dan wel heel erg lang wordt. Hij is al veel en veel te lang! 
De nieuwjaarswensen stel ik nog heel even uit. Er volgt nog een blogje over de jaarwisseling. Wat dat precies moet worden? Geen idee, maar ik ga ervan uit dat ik iets weet te verzinnen. Zo gaat dat dus ook met het schrijven van mijn boeken… Oké, dan weten jullie dat van het schrijven ook meteen weer ;-)



vrijdag 22 december 2017

White Christmas

Op een koude en donkere avond werd onze tuin omgetoverd tot een winters sprookje. Een witte wereld die eruitzag als een sfeervol schilderij. Een vredig plaatje waarin de kerstlichtjes flonkerden als kleine sterren. Een wereld die stilte en verwondering met zich meebracht en voor een echt kerstgevoel zorgde. Helaas, de sneeuw is verdwenen en een witte kerst lijkt er dit jaar (alweer) niet in te zitten. Ach, we dromen gewoon verder van een White Christmas. Wel of geen sneeuw, ik wens jullie allemaal:
  







woensdag 20 december 2017

Cover nieuwe (en 10e) roman

Mijn 10e roman begint vorm te krijgen en dan bedoel ik dat er een ontwerp voor een cover is gemaakt. Het leuke is dat ik die cover nu aan jullie mag laten zien. Daarmee verraad ik meteen wat de titel van dit nieuwe boek is geworden: Een man naar mijn hart. 
Het verhaal speelt zich – hoe kan het ook anders – voor een groot deel in Noorwegen af en dat komt via de cover goed tot uiting. Ik ben dan ook heel blij met dit ontwerp. Het is dit keer een verhaal geworden waarin ik geprobeerd heb grappige gebeurtenissen en een aantal serieuzere, vooral hedendaagse onderwerpen door elkaar heen te mixen. Als jullie dit boek te zijner tijd besluiten te lezen zorgt het hopelijk voor een glimlach op jullie gezicht, maar het zet jullie misschien ook aan tot nadenken. 
Het duurt nog tot het voorjaar van 2018 voordat het boek verschijnt maar ondertussen wordt er dus druk aan van alles gewerkt om de uitgave ervan in goede banen te leiden. Ik ben heel benieuwd hoe deze roman er straks in het echt uitziet. 
Én ik ben er stiekem een beetje trots op dat het me gelukt is een 10e boek af te leveren, ondanks alle omstandigheden van het afgelopen jaar. Dat geeft zo'n goed gevoel! En dat is precies wat we hier nodig hebben :-)  


(Hier kun je lezen waar ik de inspiratie om dit boek te schrijven zoal vandaan heb gehaald.)


vrijdag 8 december 2017

Nummer 3!

Vijfenhalf jaar geleden verscheen mijn eerste roman Westerstorm. Ik was al bijna vergeten dat ik dit boek geschreven heb. Bijna, hè, niet helemaal. Vijfenhalf jaar geleden werd er een leuke en gezellige presentatie gehouden in de plaatselijke boekwinkel waar meer mensen op afkwamen dan ik verwacht had. Daar heb ik fijne herinneringen aan overgehouden.


Vijfenhalf jaar, tien boeken en veel gebeurtenissen later, blijkt Westerstorm deze week op nummer 3 te staan in de lijst van meest uitgeleende e-books! Wie had ooit gedacht dat mijn eerste boek nog zoveel gelezen zou worden? Ik niet in ieder geval. Het was dan ook een complete verrassing toen ik van mijn uitgever het bericht kreeg dat mijn boek op nummer 3 staat.


Westerstorm speelt zich af in Noorwegen. Op Hebban vind je een mooie recensie van het boek. Een gedeelte uit deze recensie:

Ieder personage heeft zijn eigen maniertjes, woorden en uitdrukkingen, waardoor het boek als een meeslepende film in je hoofd wordt afgespeeld.
Ook aan romantiek ontbreekt het zeker niet. In Westerstorm spelen zich meerdere verhaallijnen af die verderop in het boek op een leuke manier bij elkaar komen. Elke keer wanneer je denkt dat je weet welke kant het boek opgaat, neemt het weer een afslag in een onverwachte richting. 
Op nog geen zeventig bladzijden in het boek, realiseer je je als lezer dat je stiekem toch een beetje van de bodyguard gaat houden, maar je weet niet waarom: het was toch zo’n stugge man? 
Westerstom schetst een prachtig verhaal over een vrouw die, ondanks alle chaos, stevig in haar schoenen blijft staan. En als extraatje krijg je het prachtige landschap van Noorwegen ook nog cadeau. 

De recensent van Hebban omschreef het boek als: stormachtig, romantisch en verrassend. Dat is natuurlijk heel erg leuk. De volledige recensie is hier te lezen.
Hmm, dat van die meeslepende film bevalt mij ook wel. Nu alleen nog wachten op iemand die het aandurft het verhaal inderdaad te verfilmen ;-) Dan hebben de acteurs meteen een mooi uitje naar Noorwegen. Of misschien een van mijn andere boeken? Daar heb ik helemáál geen bezwaar tegen, hoor :-)






zondag 3 december 2017

Oops!

Oops! I did it again. Ging ik voor servetten naar de Action en kwam ik met iets heel anders thuis. Dat overkomt me wel vaker. Hopeloos. Ik moest bij de kassa zelfs een grotere tas kopen, omdat mijn aankoop niet in mijn opvouwbare en altijd handige tasje van Ikea paste en ik anders met mijn aankoop onder de arm op de fiets naar huis moest rijden. Dat is niet handig als er behoorlijk wat wind staat en helemaal niet als het ook nog een beetje regent, dus was die grotere tas noodzakelijk.
Oké, ik heb óók servetten gekocht en eigenlijk moet je daarna meteen doorlopen naar de kassa, maar dat doe je bij de Action natuurlijk nooit. Nee, uiteraard struin je door de hele winkel heen, op zoek naar… Ja, naar wat? Totdat je iets tegenkomt waarvan je vindt dat je het nodig hebt. En als het ook nog iets met Hoge Noorden te maken heeft, ontkom je er niet meer aan. Dan móét je het mee naar huis nemen. In mijn geval wel tenminste ;-)
En wat mag het dan wel zijn wat ik gekocht heb? Laat ik zeggen dat ik een zwak voor rendieren heb en op het moment dat ik tussen een stapel wandborden met wintertaferelen dit bord zag liggen, was ik verkocht. En het wandbord ook. Ja, zo werkt dat dus :-) Herkenbaar?





maandag 27 november 2017

Waarom wachten?

Er wordt hier druk gewerkt. Deze schrijfster heeft sinds een week of twee plotseling de smaak van het schrijven weer goed te pakken gekregen. Soms nog wel met de nodige hindernissen, maar dat mag geen belemmering vormen. Er wordt gebrainstormd over een nieuw te schrijven boek. Ideeën worden besproken en er worden dingen op papier gezet om alvast een schets van een verhaal te vormen.
Mijn nieuwste en tiende manuscript, dat ik een week of drie geleden naar mijn uitgever gestuurd heb, is net als WinterromanceVier het leven en De kleur van liefde een verhaal dat in de ik-vorm is geschreven. Hoog tijd om weer iets te verzinnen waarin verschillende personages een eigen rol krijgen. Ik vind het altijd een uitdaging om ervoor te zorgen dat al die mensen, met hun problemen, elkaar ontmoeten en zich in elkaars leven mengen.
En ik heb niet alleen plezier in het schrijven, er zijn ook andere dingen waar ik eerst niet de energie voor op kon brengen om ze te doen maar die me nu leuk lijken om ermee aan de slag te gaan. Dat is een fijn gevoel. Een gevoel dat ik lange tijd gemist heb. Waar dat gevoel vandaan komt?
Een soort van uitleg: inmiddels ligt mijn patiëntendossier bij het ziekenhuis waar ik naar overgestapt ben en wacht ik op een oproep. Ik kan de tijd dat ik moet wachten op die oproep gestresst doorbrengen, omdat ik niet weet wat en of er opnieuw iets met mij aan de hand is. Maar het kan natuurlijk ook anders. Ik besefte dat de onzekerheid en de stress, veroorzaakt door het wachten en alles wat er hier bij ons thuis gebeurd is, ons leven veel te lang en veel te veel beïnvloed heeft. Het zorgde ervoor dat ik geen zin meer had om dingen te ondernemen. Het blokkeerde mij en daarmee in zekere zin ook de mensen om mij heen, en dat was en is niet de bedoeling. 


Bij dat besef leek het alsof er ergens een knop omgezet werd en ik ineens openstond voor allerlei dingen die mij eerst te intensief leken om te doen. Voor het eerst sinds tijden kon ik met een spontane glimlach naar mijzelf in de spiegel kijken en tegen mijzelf zeggen: “Ik weet dat er waarschijnlijk nog allerlei medische toestanden en uitslagen boven ons hoofd hangen, maar ik heb er geen zin in om ons leven te laten beïnvloeden door te moeten wachten op ‘iets’ waarvan ik niet weet hoe het verder zal gaan. Er is al zo veel tijd verloren gegaan aan wachten, nog eens wachten en opnieuw wachten. Ik heb juist zin om dingen te doen, te ondernemen, en dat zijn zelfs dingen waarover ik eerst niet zou peinzen om ze te doen. Ik ga het doen. Echt, ik ga het doen.”
Mijn glimlach werd daarna nog een stuk breder. Ik weet niet waar het besef en die energieboost  plotseling vandaan komt, maar ik ben er heel erg blij mee. En nu maar proberen dat gevoel vast te houden. Het voelt zo veel beter dan gestresst zitten wachten op dat ‘iets’. Zonde van de tijd. Ik ga aan de slag. Waar wachten we nog op? :-)     

De tekst op de foto is afkomstig uit het nummer Later is nu van De Dijk. Ik heb het nummer jaren geleden al een keer in een van mijn blogs genoemd, maar dat herinnert waarschijnlijk een enkeling zich nog of misschien weet zelfs niemand dat meer. De volledige songtekst is te lezen als je de titel van het lied aanklikt. 

De foto is gemaakt op de weg die de aanloop vormt naar de ongerepte en indrukwekkende Valdresflya in Noorwegen. Het gebied waar een deel van het boek zich afspeelt dat ik een paar weken geleden ingeleverd heb bij mijn uitgever. De locatie heb ik nog niet eerder aan jullie verteld, volgens mij. Dus zijn jullie, wat dat boek betreft, een klein beetje wijzer geworden :-)








maandag 6 november 2017

Eindelijk! Mijn 10e boek de deur uit!

Eindelijk heb ik mijn 10e manuscript naar mijn uitgever gestuurd! Een manuscript dat maar niet wilde vlotten, niet vanwege het verhaal maar vanwege alles wat eromheen gebeurde en mij uit mijn concentratie haalde. Dus hoe fijn is het dat het me nu gelukt is het verhaal af te ronden en op te sturen! 
En eindelijk begeef ik me af en toe weer op social media. Ik heb mezelf daar bewust een poosje niet mee beziggehouden. Ik had behoefte aan rust in mijn hoofd en het lukt mij alleen die rust te vinden als ik me voor bepaalde dingen afsluit. Ik zal social media niet overspoelen met berichten (dat heb ik nog nooit gedaan, volgens mij ;-)), maar zo nu en dan zal ik proberen iets te plaatsen.
En eindelijk weet ik de moed op te brengen om weer eens een boek te lezen. Dat is lang geleden. Meer dan een jaar. Daarvoor geldt hetzelfde als bij het schrijven, ik had en heb soms nog last van concentratieproblemen. Het gaat nu gelukkig iets beter, dus daar moet ik gebruik van maken. En wat is er voor mij nou mooier dan een boek lezen dat zich in Lapland afspeelt? In dit geval gaat het om Waar niemand is van Vendela Vida. Ik kreeg het boek van Hans van Blog Zweden en ik ben heel erg benieuwd naar het verhaal. Bedankt, Hans! Zodra ik het boek gelezen heb, geef ik het door aan een andere enthousiaste lezer.


En omdat Lapland altijd al een bepaalde aantrekkingskracht op mij gehad heeft, kan ik het niet laten om tussendoor een foto te plaatsen die in Zweeds Lapland gemaakt is, op weg naar Jukkasjärvi.


En een foto die gemaakt is in Noors Lapland. Het is er zo ontzettend mooi.


Eh... waar waren we gebleven? Hoe gaat het verder met alles wat met mijn gezondheid te maken heeft? Als jullie willen, mogen jullie nu afhaken, hoor ;-) Bij dit onderwerp kan ik helaas nog geen ‘eindelijk’ zeggen. Ik ben bezig met de overstap naar een ander ziekenhuis en met de aanvraag van een second opinion. Dat betekent dat mijn patiëntendossier overgeheveld moet worden van het ene naar het andere ziekenhuis. Vanwege een misverstand is er helaas veel tijd verloren gegaan voordat alles goed in werking werd gezet en is het nu wachten totdat alles eindelijk geregeld is. Ik ben alweer bijna aan mijn driemaandelijkse controle toe, zoveel tijd is er al verstreken. Dat ik al langere tijd met iets in mijn lichaam rondloop waarvan het nog steeds niet zeker is wat het is, daar wil ik niet te veel bij stilstaan. Al met al is de situatie behoorlijk frustrerend.
Maar ondertussen gaan we niet bij de pakken neerzitten. Ik ben al druk bezig met het verzinnen van een nieuw te schrijven boek en ik verheug me erop om Waar niemand is te lezen. Ik verveel me niet of ik kan beter zeggen: ik verveel me nooit. En hopelijk kan ik binnenkort zeggen dat eindelijk alles goed verlopen is. Dat zou heel fijn zijn. Eindelijk. 

woensdag 11 oktober 2017

Een nieuwe bezem

Zoals jullie misschien gemerkt hebben ben ik de laatste tijd weinig op de sociale media te vinden. Oorzaak: veel spanning en onzekerheid. We leven al een behoorlijke tijd met deze twee factoren maar nu beginnen ze toch langzamerhand hun tol te eisen. En de oorzaak van de spanning en onzekerheid is de uitspraak van mijn behandelend arts. Het medische team heeft besloten dat ik over twee of drie maanden weer door de scan ga om te kijken of er iets aan het plekje bij de alvleesklier, waar geen punctie van gemaakt kan worden, veranderd is.
Sinds de vaststelling van dit plekje zijn we inmiddels al ruim twee maanden verder en dan zou ik nog eens twee of drie maanden moeten wachten. Nu kunnen ze er juist nog iets aan doen, omdat het nog zo klein is, werd er destijds tegen ons gezegd. Het is telkens weer wachten en nog eens wachten op een of andere uitslag. 
Volgens de arts was het zo goed als zeker dat het om littekenweefsel ging. Het lijkt namelijk veel op het onschuldige plekje waar wel een punctie van gemaakt kon worden. De vorige keren konden ze absoluut het verschil niet zien tussen een tumor en littekenweefsel en nu gaan ze ervan uit dat het wél littekenweefsel zal zijn. De enige mogelijkheid om vast te stellen waar het om gaat, is volgens hem een zware operatie. Is er echt niet ergens een tussenweg te vinden? Een zware operatie voor misschien niets zitten wij hier echt niet op te wachten. Hoe dan ook, het voelt niet goed.

Het bericht dat we weer langer moeten wachten was echt een anticlimax voor ons. We hadden gehoopt dat er toch iets mogelijk zou zijn waarbij ze konden zien waar het om gaat. Het zorgde ervoor dat ik even geen energie meer had, maar nu probeer ik er weer een beetje bovenop te krabbelen. Daarbij had ik de pech dat ik ook nog eens een herfstgriepje te pakken kreeg waar nu heel langzaam verbetering in lijkt te komen. 


Maar goed, ik ben bezig mezelf weer bij elkaar te vegen, mede dankzij R – wat ben ik blij met een man als hij – en ondertussen hebben we bij onze huisarts een consult aangevraagd om een second opinion te bespreken. We willen graag meer zekerheid proberen te krijgen. Of er misschien toch een tussenweg is i.p.v. opnieuw een flinke operatie. We gaan ons goed laten informeren, over wie, over waar. Het kost weer energie, alles opnieuw opstarten. Dat is dan maar zo. Volgende week dinsdag hebben we een afspraak staan. Deze week was de huisarts helaas niet aanwezig. Als de molen eerst maar weer eens draait.

En terwijl R met onze bezem nu en dan buiten de herfstbladeren te lijf te gaat, ben ik ergens tussen al die vreemde bedrijven door nog steeds bezig mijn boek af te maken. Ik geloof dat ik nog nooit een roman heb geschreven waarbij ondertussen zoveel gebeurde wat mij uit mijn concentratie haalde. Bijna al mijn boeken doen mij wel ergens aan herinneren en dan helaas niet altijd aan fijne dingen. Het lijkt me heerlijk om een keer te kunnen schrijven zonder allerlei toestanden aan mijn hoofd. O, wat moet dat een luxe zijn! 
Misschien wordt het tijd een nieuwe bezem aan te schaffen, eentje die alles beter bij elkaar veegt en aan de kant schuift waar ik niets aan heb. Weg ermee! En dan bedoel ik niet de herfstbladeren :-)


Eerste foto: een betoverend uitzicht bij Valdres.
Tweede foto: kleurrijke herfst in Bøverdalen.

zaterdag 30 september 2017

Nooit saai

Afgelopen week hebben we een aantal heerlijke dagen doorgebracht in de omgeving waar mijn roman De kleur van liefde zich afspeelt, oftewel in Diever. We zoeken daar voor onze camper altijd een mooi plekje uit op Camping Diever en eenmaal geïnstalleerd is het genieten van het bosrijke uitzicht, de geur van dennenbomen, allerlei soorten vogeltjes, een praatje hier en daar en vooral de rust. Het voelt er steeds weer als thuiskomen. De weersomstandigheden zaten ook nog eens mee en dat was een leuke bonus. Natuurlijk struinen we als we daar zijn regelmatig rond door het mooie Drents-Friese Wold, waar de camping zo goed als tegenaan ligt.
Tijdens onze fietstochten stuitten we op vennetjes die diep in het bos verscholen liggen, zoals op de eerste twee foto's te zien is. Als je vanaf het smalle (en zeer hobbelige) fietspaadje niet opzij kijkt, fiets je aan dit vennetje voorbij. En als je wel opzij kijkt moet je opletten dat je niet naast het fietspaadje terechtkomt en omvalt of niet in botsing komt met een fietsende tegenligger. Ja, het is zo nu en dan goed opletten op de Drentse fietspaden. Het is er in ieder geval nooit saai.  


En wat fijn dat er bij dat vennetje een bankje staat met uitzicht op het water! Een bankje op een mooie en rustige plek vormt voor mij een bijna niet aan voorbij te komen object :-)


De Drentse heidevelden zijn ook favoriet bij mij. De meeste heidestruiken waren al uitgebloeid, maar hier en daar lag er toch nog een paarse gloed over het veld.


Hoe leuk is het om op bovenstaand heideveld rendiermos tegen te komen! Het deed ons denken aan een ander noorden. Ja, we voelden ons er helemaal thuis. 


En wat dacht je van een ruïne die zomaar ergens aan de rand van bos en heide staat. Het zijn de overblijfselen van De Uilenhorst, dat ooit een werkkamp voor studenten was.   


Geen schapen fotograferen zit er bij mij niet in. Schapen en Drenthe horen gewoon bij elkaar en bovendien vind ik schapen leuke, nieuwsgierige dieren. Als ze het dan ook nog presteren om in een geheimzinnig licht voor een foto te poseren, dan is deze schrijfster helemaal blij. En wie mijn boek De kleur van liefde gelezen heeft, weet dat het er in het Drents-Friese Wold mysterieus aan toe kan gaan ;-)    


Even rondzwerven over een uitgestrekt veld. Aan de rand ervan staat ook een bankje waar ik nooit aan voorbij kan komen. 


In dit jaargetijde schieten ze – ja, het klinkt afgezaagd – als paddenstoelen uit de grond. We misten alleen nog een kabouter.


Onverwachte ontmoetingen midden in het bos maken een fietstocht extra leuk.


Een thermosfles met koffie gaat tijdens onze fietstochten altijd in de fietstas mee. En jullie raden het bijna al, de koffie drinken we meestal op een van mijn favoriete picknickbanken. We noemen het al 'onze' bank. Als er toevallig mensen zitten wanneer wij aan komen fietsen zeggen we tegen elkaar: "Hé, onze bank is zomaar bezet." Misschien moeten we er voortaan een bordje met de tekst 'gereserveerd' op zetten ;-)


De reden dat wij er even tussenuit gebroken waren is omdat ik ruim een week geleden voor een punctie naar het ziekenhuis moest. Voordat de uitslag bekend zou zijn wilden we proberen wat rust in ons hoofd te krijgen en die rust vinden we altijd bij Diever. Gisteren kregen we de uitslag van de punctie te horen. Er waren daarvoor bij scans twee verdachte plekjes gevonden. Eén plekje blijkt gelukkig goedaardig te zijn. Dat is al voor de helft goed nieuws! Het zit precies op de plek waar een vorige keer littekenweefsel gevonden werd. 
Een punctie toepassen op het andere plekje was helaas niet mogelijk, omdat er dan te veel omliggend weefsel beschadigd zou worden. Het is dus nog niet bekend of het goed- of kwaadaardig is. Volgende week krijgen we te horen wat ze van plan zijn eraan te doen. We hebben al wat opties met de arts besproken maar konden ons daar niet helemaal in vinden: Bestralen terwijl het niet zeker is of het werkelijk kwaadaardig is. Of opnieuw (misschien voor niets) een pittige operatie ondergaan. Of eerst een tijdje laten zitten en dan via een scan bekijken of er iets veranderd is. 
Pfff, wat moeten we daarmee? Eerst maar afwachten met wat voor voorstel ze komen. Laten sleutelen aan je lichaam terwijl je niet weet wat er aan de hand is vinden we nogal wat. Hier wordt dus druk gebrainstormd over hoe nu verder. Nee, ons leven is, net als op de Drentse fietspaadjes, nooit saai. Wat ons betreft mag het wel weer wat saaier worden...  
Maar ondertussen zijn we natuurlijk blij dat in ieder geval een van de plekjes niets ernstigs blijkt te zijn en genieten we nog na van ons reisje naar het noorden van Nederland.






  



dinsdag 19 september 2017

Verjaardag met uitzicht: Viewpoint Snøhetta

Sinds afgelopen zondag mag ik weer een jaar bij mijn leeftijd optellen. En dat is heel fijn! Een jaar ouder worden zie ik als een mooi verjaardagscadeau. Als je met je gezondheid in de weer bent, zoals dat bij ons helaas te vaak het geval is, besef je steeds meer dat elk jaar dat je erbij krijgt meegenomen is. Zondag was het een prachtige dag, met zowaar een zonnetje dat alles opfleurde. Maar wat natuurlijk belangrijker is dan alle zonneschijn in de wereld: op zo'n dag omringd worden door lieve mensen waarmee je kunt lachen en proosten op het leven. Dat hebben we dan ook gedaan. Ja, het was een speciale dag en ik ben dankbaar dat ik samen met deze mensen een nieuw levensjaar mocht vieren.
Vorig jaar was mijn verjaardag ook speciaal te noemen, maar dan op een andere manier. Toen waren R en ik in Noorwegen en stonden wij op die dag op een camping aan de voet van de Dovrefjell. R vroeg: "Wat zou je vandaag graag willen doen?"
Ik had een folder bekeken van Viewpoint Snøhetta, een uitzichtpunt op de Dovrefjell. Dat lag niet ver bij ons vandaan en het leek me leuk om dat een keer te op te zoeken. Zo gezegd, zo gedaan.


Maar eerst even wat info: Dovrefjell is een bergplateau in de Noorse provincie Oppland en maakt deel uit van het Nationaal Park Dovrefjell-Sunndalsfjella. Op de Dovrefjell heb je kans om muskusossen te spotten, echte oerdieren, en als je geluk hebt zijn ze te zien vanaf Viewpoint Snøhetta. Dit vooral aan de binnenkant mooi vormgegeven uitzichtpunt biedt je een fantastisch panoramazicht op de indrukwekkende omgeving en meteen op de hoogste berg van de Dovrefjell, ja, waar het uitzichtpunt naar genoemd is, Snøhetta. 


Op de foto hierboven is het formidabele uitzicht vanuit het rechthoekige gebouwtje goed te zien. 
Op de foto hieronder zie je Snøhetta als eerste links van de spijl in het raam liggen.


Op de volgende foto zie je de bijzondere ingang van Viewpoint Snøhetta en rechts daarvan zie je nog een keer de berg Snøhetta. 


Wij parkeerden onze camper op een ruime parkeerplaats die niet ver van de hoofdweg af lag. Van daaruit wandelden we naar het uitzichtpunt over een licht stijgend maar goed begaanbaar onverhard pad van 1,5 km. lang. 


Al lopend verdwijnt de parkeerplaats langzamerhand in de verte. Rechts ligt het wandelpad.


Onderweg vertellen stenen plateaus die in het pad verzonken liggen de geschiedenis van Dovrefjell, beginnend bij ongeveer 10.000 jaar geleden. Dus we leerden meteen iets over de omgeving waarin we rondliepen en ondertussen gaven we onze ogen goed de kost voor het geval er een muskusos te zien was. Wel het liefst in de verte, want van dichtbij schijnen ze niet te vertrouwen te zijn.  
Op de foto hieronder zie je het wandelpad bergopwaarts gaan. Als je goed kijkt zie je een paar piepkleine mensjes aan de horizon staan. Niet ver daarachter ligt het viewpoint.
  

De mooie herfstkleuren die we onderweg tegenkwamen leken op een soort van bonte lapjesdeken. 



Een muskusos zien zou een leuk verjaardagscadeau geweest zijn, maar eh… natuurlijk was er, behalve een nepexemplaar, geen muskusos te bekennen. 


Ach, het maakte niet uit dat we geen dieren te zien kregen. Het bijzondere interieur van het viewpoint en het prachtige uitzicht waren al een feestje op zich en dat voelde als een mooi verjaardagscadeau. Bovendien was het weekend en, zoals je op de onderstaande foto kunt zien, vonden de Noren het viewpoint ook een leuk uitstapje. Er hing in ieder geval een gemoedelijke sfeer.


Mocht het echt koud zijn, dan is er zelfs een op hout gestookte kachel. Het lijkt me heerlijk om bij een knapperend vuurtje naar de bergen te turen en op te letten of er toevallig ergens muskusossen lopen. Deze mooie plek leent zich er ook voor om met een kan koffie en een goed boek bij het vuur te gaan zitten. Zie je het al voor je? Of om te gebruiken als schrijfatelier... ;-) 


Nog één keer het prachtige uitzicht en daarna was het weer afdalen naar de parkeerplaats. Al met al was het een geslaagd uitstapje. Het zorgde ervoor dat we er zin in kregen om de omgeving beter te verkennen. Maar dan uiteraard wel met de muskusossen op een veilige afstand. En zal ik toch maar eens vragen of ik Viewpoint Snøhetta als schrijfatelier mag gebruiken? :-) 












   


  

dinsdag 12 september 2017

Een positief bericht en een bedankje

Hoe is het met de tegenwind in ons leven waarover ik in mijn vorige blog schreef? Nou, de windrichting is een beetje veranderd en we hebben eindelijk wat wind in de rug. Dat is fijn!
Gisteren belde er een arts op om mij te vertellen wat in mijn geval het behandelplan is. Ze legde duidelijk en heel rustig uit dat een van de twee plekjes die ze op de scan gezien hebben precies op de plek zit waar tijdens de vorige operatie littekenweefsel verwijderd is. Dat geeft hoop. 
Het andere plekje kan ook littekenweefsel zijn, aangezien er toen nogal wat aan mij gesleuteld is. Mocht het geen littekenweefsel zijn, de beide plekjes zijn nog zo klein dat ze goed te behandelen zijn, zei ze. Ook dat geeft hoop. 
Wij zijn enorm opgelucht. Je weet nooit wat je te horen krijgt en met dit scenario zijn we tot nu toe tevreden. Ik denk dat het in mijn geval het beste nieuws is wat ik op dit moment kan krijgen. Het is niets of er is in ieder geval iets aan te doen. 
Nu is het wachten op een afspraak voor een punctie. Dan wordt er wat weefsel van beide plekjes weggenomen en op kweek gezet. Aan de hand daarvan horen we of het om littekenweefsel gaat of niet. Opnieuw spannend. Maar al met al een zo veel beter bericht dan de vorige keer. En nu maar hopen dat de wind zo draait dat we hem volledig in de rug krijgen. Dat zou helemaal mooi zijn! 

En dan plaats ik ook nog een bedankje voor alle mooie, lieve, meelevende en opbeurende berichtjes en reacties die op wat voor manier dan ook bij ons binnenkwamen én een bedankje voor iedereen die een kaart gestuurd heeft om ons een hart onder de riem te steken. Uit al deze dingen putten wij veel kracht en dat hebben we soms gewoon even nodig. Dank je wel, lieve mensen! 


De foto is vorig jaar eind september gemaakt aan de oever van het Femundmeer in Noorwegen.

donderdag 7 september 2017

Tegenwind

Tegenwind. Ik ben er al behoorlijk aan gewend geraakt. Vooral op de fiets ontkom je er niet aan, zeker niet als er een stevige wind staat. Een kwestie van flink kracht zetten op de pedalen, verstand op nul en fietsen maar. Gisteren stond het verstand niet op nul maar probeerden boosheid en teleurstelling zich een weg naar buiten te banen, terwijl ik de pedalen in een fikse tegenwind in beweging probeerde te houden. Nee, ik heb geen elektrische fiets, het komt puur op mijn eigen kracht aan. En hoe bozer ik ben, hoe meer adrenaline, hoe harder ik ga fietsen. Het fietsen in de tegenwind zorgt ervoor dat ik met bepaalde emoties in aanraking kom. Ik roep ze zelfs op, zodat ik ze in de tegenwind uit kan dagen, desnoods kan uitschelden (in gedachten), laat weten dat ze me niet klein zullen krijgen. Tegelijkertijd geeft de tegenwind mij het gevoel dat ik leef en hoe hardnekkig die wind ook is, ik het niet toelaat me omver te laten blazen. Op momenten dat de wind toeneemt, wakkert mijn strijdlust alleen maar meer aan. 


De boosheid en teleurstelling worden veroorzaakt door de uitslag van de scan die we eergisteren te horen kregen. Was er op een eerdere scan één plekje te zien, nu is er bij een nieuwe scan nog een klein plekje gevonden die er niet hoort te zitten. En was de arts tijdens ons vorige gesprek nog vrij positief en zei hij dat het misschien om littekenweefsel van een eerdere operatie ging, nu zei hij plotseling dat beide plekjes er niet goed uitzagen. Een forse vlaag tegenwind. 
Er wordt een plan van aanpak gemaakt en die krijg ik a.s. maandagmiddag te horen. Er rijzen natuurlijk vragen op bij dit onverwachte scenario. Vragen die we zeker nog gaan stellen. Maar eerst alles laten bezinken. Voor de zoveelste keer.


Ik voel me goed, beter dan ik me sinds lange tijd gevoeld heb, en daarom lijkt datgene wat we te horen hebben gekregen onwerkelijk. Vier maanden geleden is er tijdens een operatie niet alleen alles wat niet goed was en wat verdacht leek verwijderd, maar is er zelfs preventief het een en ander waar nog niets aan mankeerde weggehaald. Daarna volgde er een chemospoeling. En nu krijgen we bovenstaande uitslag te horen en denken we: hoe is het mogelijk? 
Na de eerste schrik komen boosheid en teleurstelling om de hoek kijken. Het (nog) niet accepteren. Strijdlust. Vol tegen die tegenwind in. Ik praat met de tegenwind en probeer erachter te komen waarom hij zo hard waait. Ondertussen weet ik dat ik nooit een antwoord zal krijgen en dus ploeter ik gestaag door, laat ik ook de pedalen in het dagelijkse leven flink draaien. Als ik dat niet doe, val ik om.
Tegenwind op de fiets, tegenwind in het leven. Ik combineer beide met elkaar en maak er het beste van. We blijven hier positief, met of zonder af en toe een paar tranen, en durven nog te dromen, te genieten én te lachen. We zouden niet zonder die drie laatste dingen kunnen.






maandag 4 september 2017

Wow-effect

Terwijl we hier in Nederland van een paar heerlijke nazomerdagen genieten en er aan sommige bomen en struiken heel voorzichtig wat blaadjes beginnen te verkleuren, denk ik weleens terug aan de fantastische herfstkleuren die we vorig jaar in september in Noorwegen mochten bewonderen. 
En bewonderen was het zeker. We wisten soms niet wat we zagen, zo kleurrijk als de natuur daar in het najaar kan zijn. Na bijna iedere bocht in de weg kwam er een explosie van herfstkleuren tevoorschijn en dat deed ons bij elke beschikbare parkeerplaats stilstaan om zo ongeveer ademloos naar dit kleurspektakel te kijken. Soms legden we per dag heel weinig kilometers af, dat schoot niet echt op, maar we wilden niets missen van al het moois dat er te zien was. 


Natuurlijk wil ik die kleurbeleving graag met jullie delen en daarom plaats ik alvast een paar foto's die gemaakt zijn langs de weg die naar de Sognefjell leidt, de weg die de hoogste bergpas van Noord-Europa is en door een indrukwekkend berglandschap voert. Het grijze streepje dat je rechts op de foto hieronder ziet is die weg en hij komt ergens tussen de mysterieuze bergen aan de horizon vandaan. Het was alsof we in een of ander groots filmdecor reden. Zodra we de boomgrens bereikt hadden begon het kleurspektakel, zoals je op de rest van de foto's kunt zien. 



Deze foto's zijn een kleine greep uit de herfstkleuren die we daar gezien hebben. Ik zal vast en zeker nog meer foto's gaan plaatsen die met dat jaargetijde te maken hebben. De natuur in Noorwegen is er al een met een wow-effect, maar met de spectaculaire najaarskleuren erbij is het effect dubbel mooi. We hebben dan ook veelvuldig 'wow' geroepen, totdat ik er genoeg van kreeg en zei: "Vanaf nu ga ik dit woord niet meer zeggen. Ik verzin wel iets anders." 
Nog voordat mijn brein iets anders kon bedenken, vormde mijn mond na de volgende bocht het bekende woord alweer: wow! De rest van de reis verliep niet veel anders :-)   








   

dinsdag 22 augustus 2017

Midzomerliefde op nummer 1!

Geweldig leuk nieuws! Mijn roman Midzomerliefde staat op nummer 1 in de lijst van de meest verhuurde e-books! Nog niet zo lang geleden stond Midzomerliefde op nummer 5 en dat maakt dit tot een fijne en onverwachte verrassing. Voor mij als schrijfster is het heel plezierig om te weten dat ook mijn oudere boeken nog goed gelezen worden. Bedankt lieve lezers! En wat ook heel leuk is: Eeuwige Liefde van mijn uitgever Anita Verkerk staat op nummer 2 in deze lijst. Dus samen bovenaan. Hoe mooi is dat? 

In Midzomerliefde lees je over twee vrouwen die aan de hand van een oud dagboek een reis dwars door Noorwegen maken. Het verhaal bezorgt je een vakantiegevoel, iets wat prachtig bij deze tijd van het jaar aansluit. Maar natuurlijk is Midzomerliefde net zo goed geschikt om in de overige jaargetijden te lezen. En behalve het e-book bestaat er natuurlijk een papieren versie van deze roman, zowel in een normaal als in een groot lettertype. Dus voor ieder wat wils.
Als jullie het niet erg vinden ga ik nog even verder met genieten van het feit dat Midzomerliefde op nummer 1 staat. Dat zijn van die speciale momenten :-)  

maandag 21 augustus 2017

Schrijven, Seasons, Noma en brunost

Soms kom je ineens iets tegen waarvan je denkt: hé, dat kan ik gebruiken voor het boek dat ik aan het schrijven ben. Dat gebeurde mij een tijd geleden toen ik in een exemplaar van het tijdschrift Seasons een artikel las over een oude, Noorse zomerboerderij, Herdalssetra.


Deze boerderij ligt al driehonderd jaar midden in het spectaculaire beschermde fjordengebied van Geiranger-Herdalen. Op de boerderij worden geiten gehouden en van de geitenmelk wordt de bekende Noorse brunost gemaakt. Brunost is kaas met de kleur van karamel. Een kaas die ietwat zoet van smaak is en waar wij graag ons brood mee beleggen wanneer wij in Noorwegen zijn. Gelukkig hoef je niet lang te zoeken naar deze kaas. Het ligt bij iedere supermarkt in de schappen en is verkrijgbaar in zowel plakken als blokken.
En dan te bedenken dat brunost in 1863 ontstaan is doordat een melkmeid een voor toen ongebruikelijk ingrediënt toevoegde tijdens het kaasmaken. Wat voor ingrediënt dat was en de geschiedenis van de brunost is hier lezen. De karamelkleurige kaas werd in ieder geval een succes en is nu de populairste kaas in Noorwegen. Zoals wij tijdens onze reizen naar het buitenland bijvoorbeeld de kroket missen, missen de Noren deze kaas wanneer ze zich buiten de landsgrenzen begeven.


Niet alleen op brood, ook tussen een wafel smaakt de kaas heerlijk. Wafels met deze kaas zijn vaak te koop in de snackcorner van een tankstation.


Als je de wafel op kunt eten met uitzicht op een schilderachtig fjord, dan smaakt alles natuurlijk nog beter.


Het artikel in Seasons over de oude boerderij en het kaasmaken zette mij aan het denken. Daar kwam bij dat ik de documentaire Noma: My perfect storm had gezien. Noma is een restaurant in Kopenhagen dat al vier keer tot het beste restaurant ter wereld werd uitgeroepen. Het verhaal over de boerderij en de documentaire over Noma zorgden ervoor dat er langzamerhand een idee ontstond dat ik kon gebruiken in het boek dat ik aan het schrijven ben. Ik moest alleen iets van de oude boerderij en Noma samen zien te voegen. Hoe? Dat is inmiddels gelukt. Niet dat het wereldberoemde restaurant in Kopenhagen een locatie in mijn boek is geworden, nee, dat niet. Maar het bracht de nodige inspiratie met zich mee en dat is alleen maar fijn.
Nu nog even flink doorschrijven en dan, hupsakee, het manuscript naar mijn uitgever sturen. Als alles meezit wordt dit boek mijn 10e roman. Zo, dat klinkt goed! Juni 2018 staat als eventueel tijdstip van verschijnen gepland. Dat is nog ver weg. Vanwege alle toestanden met mijn gezondheid is het schrijven er behoorlijk bij ingeschoten en is er wat dit boek betreft het een en ander opgeschoven. Dus zowel lezers als ikzelf moeten nog een poosje geduld hebben. Als dit boek de deur uit is, hoop ik te beginnen met het schrijven van het volgende exemplaar. Daar heb ik nu al zin in, al weet ik nog niet eens precies wat voor verhaal het moet worden.
Nou, jullie zijn weer een beetje op de hoogte van mijn schrijversbestaan. Dan voeg ik nog even een foto toe van het uitzicht dat te zien was vanaf de picknickbank die jullie op de vorige foto voorbij zagen komen. Om dit uitzicht te kunnen bewonderen hoefde ik alleen maar naar links te kijken en ondertussen nam ik natuurlijk een hap van mijn smakelijke wafel met brunost :-)