vrijdag 19 februari 2016

Rustpunt

Vier dagen heeft het me gekost voordat ik weer een letter op papier kreeg, weer kon werken aan mijn nieuwe boek. Na het geslaagde weekend van Tijd voor Max en het Valentijnfestival bleek ik nogal wat energie verspeeld te hebben. Ik had er wel rekening mee gehouden dat dit alles meer energie zou kosten dan normaal het geval was, maar zo veel energie??? Ik was niet vooruit te branden en dan word je een beetje boos op jezelf dat je geen puf hebt om iets te doen wat je graag wilt doen. Het betekent acceptatie dat het even niet anders is. Maar ja, voor iemand die graag in de weer is met van alles en nog wat, voelt het aanpassen van tempo bijna als een soort van straf. Gelukkig is er het vooruitzicht dat het energiepeil langzaamaan zal stijgen. Uiteraard gaat mij dat natuurlijk veel te langzaam. Dus naast acceptatie is geduld ook een vereiste. 
Wat beslist meespeelt in het geheel is dat mijn echtgenoot begin maart geopereerd moet worden omdat er vorige week opnieuw een tumor bij hem is ontdekt. Dat betekent eveneens opnieuw een behandeltraject. A.s. maandag moet hij eerst nog door de scan en dan hopen dat er verder niets vreemds meer geconstateerd wordt. 
Wat zou het fijn zijn geweest als er niets meer gevonden was bij hem en we eindelijk allebei een beetje rust zouden krijgen. Helaas... We proberen onszelf weer op te laden voor deze volgende ronde, om het zo maar even te noemen, maar de energie, voor zover die nog aanwezig is, raakt een beetje op en rustpuntjes zijn schaars op het moment. We laten de moed niet zakken, hoor. Dat niet.

Porsangerfjord bij Roddines natuurreservaat.

Als ik het over rustpuntjes heb of naar rust verlang, dan denk ik wel eens terug aan een wandeling die we gemaakt hebben in Noord-Noorwegen. Een wandeling door het Roddines natuurreservaat, met een fantastisch uitzicht over de Porsangerfjord. Van die plek ging zo veel rust uit. Dan denk ik wel eens: konden we daar maar even zijn, even rust pakken. Gewoon, met je vingers knippen en – poef – daar zijn we bij Roddines. Er heerst daar ultieme rust en er is ongelofelijk veel ruimte. Rust en ruimte krijg je daar ook vanzelf in je hoofd wanneer je daar bent. Daarom.
Ik zal eerst vertellen wat er in Roddines te doen is. Je kunt er een leerzame geologische route volgen waarbij er veel te leren valt over de ijstijd en het effect daarvan op het landschap, over diverse steensoorten, erosie, fossielen, strandlijnen enz. Het is een korte wandeling, ook heel geschikt voor kinderen. Een wandeling door de zichtbare historie van de natuur en dat alles in het bijzijn van een wonderschoon uitzicht dat bijna niet te bevatten is. De rest vertel ik via foto's. Sommige foto's hebben jullie misschien al eens eerder gezien, maar er zitten er nog genoeg tussen die nieuw zijn voor jullie.


Foto boven: een eerste blik over het landschap en de Porsangerfjord doet ons vermoeden dat er vast en zeker een mooie wandeling in het verschiet ligt.
Foto onder: de door de ijstijd veroorzaakte strandlijnen zijn goed zichtbaar in het landschap. In de loop van duizenden jaren kwam het water op verschillende niveaus te staan doordat het land als het ware terugveerde na de zware last van het ijs. Hetzelfde gebeurde bij de Höga Kusten in Zweden.



Foto boven: rustpunt.
Foto onder: een krater veroorzaakt door een landmijn uit WOII toen het leger na de oorlog bezig was granaten en landmijnen onschadelijk te maken. We vervolgen de route meteen heel wat behoedzamer (alsof dat helpt) en hopen dat het leger niets over het hoofd heeft gezien.



Foto boven: tekst en uitleg over erosie, barsten in stenen e.d. 
Foto onder: het effect van water op steen na verloop van duizenden jaren.


Voor de rest hoef ik niets meer toe te voegen. Ik denk dat jullie wel begrijpen waarom we deze plek tot rustpunt bestempeld hebben. 

















5 opmerkingen:

  1. Lieve Elly, zo herkenbaar jouw moeheidsverhaal. Het blijft lastig om te synchroniseren, maar je doet het! Volgende week wordt weer een spannende en intensieve week voor jullie beiden. Af en toe door je foto's, die wel belachelijk mooi zijn, struinen en daar al wat rust in vinden, is meer dan fijn. Mooi ook weer dat rood, wit en Blauw ;-) Een goed weekend in relatieve rust.. Sterkte en beterschap! X

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Voor mij is dat verlies van energie en druk zijn in mijn hoofd na een drukke dag/drukke dagen of soms al na een dagdeel wat druk was heel normaal. Tegelijk besef ik ook dat ik geregeld leuke dingen laat schieten omdat het me dan niet waard is daarna een dag of vaak dagen erg moe te zijn. Dus ik herken en ik begrijp het. En als je daarin opeens bent veranderd, begrijp ik ook dat je je daar moeilijk bij kan neerleggen. En ja, al die emoties spelen ook mee. Niet leuke en wel leuke, het maakt niet uit.

    Wat een spannende dag voor jullie maandag! Krijgen jullie ook direct de uitslag? Dat mag ik wel hopen. Ik wens jullie veel sterkte.

    En die foto's... Ik werd er rustig van. Ook van de beschrijvingen. Even alleen dat... Prachtige foto's van een prachtig land.

    En ik wens je toch een heel fijn en rustig weekend!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dank je wel, Marjanne :-)

    Ja, we proberen er onze weg in te vinden en rustpuntjes in te lassen. De foto's roepen mooie herinneringen op van rust, ruimte en stilte en dat kan ons inderdaad soms helpen zo'n rustmomentje te pakken.

    Jij ook een mooi weekend gewenst en ook voor jou rust en ruimte óm tot rust te kunnen komen.

    Liefs, Elly

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Leuke dingen laten schieten is soms de keuze die je moet maken om inderdaad de volgende dag niet al te moe te zijn. Dat klopt, Marjon. En ook jij weet dat, net als Marjanne, als geen ander. Ik moet er alleen nog erg aan wennen dat ik soms keuzes moet maken.

    Helaas krijgen wij maandag niet direct de uitslag te horen. Dat duurt 14 dagen, als we het goed begrepen hebben. Zenuwslopend.

    Ja, kijken naar de foto's kan rustgevend werken en dat is fijn :-)

    Dank je wel en jij ook een mooi weekend gewenst zonder griepverschijnselen!

    Liefs, Elly

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ja, dat is logisch. Ik was altijd al zo, ik weet niet hoe het anders kan ;-) Maar misschien verandert er voor jou ook nog wel weer iets naar hoe het was. Het is gewoon een groot herstelproces.

    Oh wat onmenselijk, die twee weken! Ik wens jullie heel veel sterkte en relativeer-talent toe.

    Dank je wel, ik ben er bijna weer :-)

    Liefs, Marjon.

    BeantwoordenVerwijderen