vrijdag 8 december 2017

Nummer 3!

Vijfenhalf jaar geleden verscheen mijn eerste roman Westerstorm. Ik was al bijna vergeten dat ik dit boek geschreven heb. Bijna, hè, niet helemaal. Vijfenhalf jaar geleden werd er een leuke en gezellige presentatie gehouden in de plaatselijke boekwinkel waar meer mensen op afkwamen dan ik verwacht had. Daar heb ik fijne herinneringen aan overgehouden.


Vijfenhalf jaar, tien boeken en veel gebeurtenissen later, blijkt Westerstorm deze week op nummer 3 te staan in de lijst van meest uitgeleende e-books! Wie had ooit gedacht dat mijn eerste boek nog zoveel gelezen zou worden? Ik niet in ieder geval. Het was dan ook een complete verrassing toen ik van mijn uitgever het bericht kreeg dat mijn boek op nummer 3 staat.


Westerstorm speelt zich af in Noorwegen. Op Hebban vind je een mooie recensie van het boek. Een gedeelte uit deze recensie:

Ieder personage heeft zijn eigen maniertjes, woorden en uitdrukkingen, waardoor het boek als een meeslepende film in je hoofd wordt afgespeeld.
Ook aan romantiek ontbreekt het zeker niet. In Westerstorm spelen zich meerdere verhaallijnen af die verderop in het boek op een leuke manier bij elkaar komen. Elke keer wanneer je denkt dat je weet welke kant het boek opgaat, neemt het weer een afslag in een onverwachte richting. 
Op nog geen zeventig bladzijden in het boek, realiseer je je als lezer dat je stiekem toch een beetje van de bodyguard gaat houden, maar je weet niet waarom: het was toch zo’n stugge man? 
Westerstom schetst een prachtig verhaal over een vrouw die, ondanks alle chaos, stevig in haar schoenen blijft staan. En als extraatje krijg je het prachtige landschap van Noorwegen ook nog cadeau. 

De recensent van Hebban omschreef het boek als: stormachtig, romantisch en verrassend. Dat is natuurlijk heel erg leuk. De volledige recensie is hier te lezen.
Hmm, dat van die meeslepende film bevalt mij ook wel. Nu alleen nog wachten op iemand die het aandurft het verhaal inderdaad te verfilmen ;-) Dan hebben de acteurs meteen een mooi uitje naar Noorwegen. Of misschien een van mijn andere boeken? Daar heb ik helemáál geen bezwaar tegen, hoor :-)






zondag 3 december 2017

Oops!

Oops! I did it again. Ging ik voor servetten naar de Action en kwam ik met iets heel anders thuis. Dat overkomt me wel vaker. Hopeloos. Ik moest bij de kassa zelfs een grotere tas kopen, omdat mijn aankoop niet in mijn opvouwbare en altijd handige tasje van Ikea paste en ik anders met mijn aankoop onder de arm op de fiets naar huis moest rijden. Dat is niet handig als er behoorlijk wat wind staat en helemaal niet als het ook nog een beetje regent, dus was die grotere tas noodzakelijk.
Oké, ik heb óók servetten gekocht en eigenlijk moet je daarna meteen doorlopen naar de kassa, maar dat doe je bij de Action natuurlijk nooit. Nee, uiteraard struin je door de hele winkel heen, op zoek naar… Ja, naar wat? Totdat je iets tegenkomt waarvan je vindt dat je het nodig hebt. En als het ook nog iets met Hoge Noorden te maken heeft, ontkom je er niet meer aan. Dan móét je het mee naar huis nemen. In mijn geval wel tenminste ;-)
En wat mag het dan wel zijn wat ik gekocht heb? Laat ik zeggen dat ik een zwak voor rendieren heb en op het moment dat ik tussen een stapel wandborden met wintertaferelen dit bord zag liggen, was ik verkocht. En het wandbord ook. Ja, zo werkt dat dus :-) Herkenbaar?





maandag 27 november 2017

Waarom wachten?

Er wordt hier druk gewerkt. Deze schrijfster heeft sinds een week of twee plotseling de smaak van het schrijven weer goed te pakken gekregen. Soms nog wel met de nodige hindernissen, maar dat mag geen belemmering vormen. Er wordt gebrainstormd over een nieuw te schrijven boek. Ideeën worden besproken en er worden dingen op papier gezet om alvast een schets van een verhaal te vormen.
Mijn nieuwste en tiende manuscript, dat ik een week of drie geleden naar mijn uitgever gestuurd heb, is net als WinterromanceVier het leven en De kleur van liefde een verhaal dat in de ik-vorm is geschreven. Hoog tijd om weer iets te verzinnen waarin verschillende personages een eigen rol krijgen. Ik vind het altijd een uitdaging om ervoor te zorgen dat al die mensen, met hun problemen, elkaar ontmoeten en zich in elkaars leven mengen.
En ik heb niet alleen plezier in het schrijven, er zijn ook andere dingen waar ik eerst niet de energie voor op kon brengen om ze te doen maar die me nu leuk lijken om ermee aan de slag te gaan. Dat is een fijn gevoel. Een gevoel dat ik lange tijd gemist heb. Waar dat gevoel vandaan komt?
Een soort van uitleg: inmiddels ligt mijn patiëntendossier bij het ziekenhuis waar ik naar overgestapt ben en wacht ik op een oproep. Ik kan de tijd dat ik moet wachten op die oproep gestresst doorbrengen, omdat ik niet weet wat en of er opnieuw iets met mij aan de hand is. Maar het kan natuurlijk ook anders. Ik besefte dat de onzekerheid en de stress, veroorzaakt door het wachten en alles wat er hier bij ons thuis gebeurd is, ons leven veel te lang en veel te veel beïnvloed heeft. Het zorgde ervoor dat ik geen zin meer had om dingen te ondernemen. Het blokkeerde mij en daarmee in zekere zin ook de mensen om mij heen, en dat was en is niet de bedoeling. 


Bij dat besef leek het alsof er ergens een knop omgezet werd en ik ineens openstond voor allerlei dingen die mij eerst te intensief leken om te doen. Voor het eerst sinds tijden kon ik met een spontane glimlach naar mijzelf in de spiegel kijken en tegen mijzelf zeggen: “Ik weet dat er waarschijnlijk nog allerlei medische toestanden en uitslagen boven ons hoofd hangen, maar ik heb er geen zin in om ons leven te laten beïnvloeden door te moeten wachten op ‘iets’ waarvan ik niet weet hoe het verder zal gaan. Er is al zo veel tijd verloren gegaan aan wachten, nog eens wachten en opnieuw wachten. Ik heb juist zin om dingen te doen, te ondernemen, en dat zijn zelfs dingen waarover ik eerst niet zou peinzen om ze te doen. Ik ga het doen. Echt, ik ga het doen.”
Mijn glimlach werd daarna nog een stuk breder. Ik weet niet waar het besef en die energieboost  plotseling vandaan komt, maar ik ben er heel erg blij mee. En nu maar proberen dat gevoel vast te houden. Het voelt zo veel beter dan gestresst zitten wachten op dat ‘iets’. Zonde van de tijd. Ik ga aan de slag. Waar wachten we nog op? :-)     

De tekst op de foto is afkomstig uit het nummer Later is nu van De Dijk. Ik heb het nummer jaren geleden al een keer in een van mijn blogs genoemd, maar dat herinnert waarschijnlijk een enkeling zich nog of misschien weet zelfs niemand dat meer. De volledige songtekst is te lezen als je de titel van het lied aanklikt. 

De foto is gemaakt op de weg die de aanloop vormt naar de ongerepte en indrukwekkende Valdresflya in Noorwegen. Het gebied waar een deel van het boek zich afspeelt dat ik een paar weken geleden ingeleverd heb bij mijn uitgever. De locatie heb ik nog niet eerder aan jullie verteld, volgens mij. Dus zijn jullie, wat dat boek betreft, een klein beetje wijzer geworden :-)








maandag 6 november 2017

Eindelijk! Mijn 10e boek de deur uit!

Eindelijk heb ik mijn 10e manuscript naar mijn uitgever gestuurd! Een manuscript dat maar niet wilde vlotten, niet vanwege het verhaal maar vanwege alles wat eromheen gebeurde en mij uit mijn concentratie haalde. Dus hoe fijn is het dat het me nu gelukt is het verhaal af te ronden en op te sturen! 
En eindelijk begeef ik me af en toe weer op social media. Ik heb mezelf daar bewust een poosje niet mee beziggehouden. Ik had behoefte aan rust in mijn hoofd en het lukt mij alleen die rust te vinden als ik me voor bepaalde dingen afsluit. Ik zal social media niet overspoelen met berichten (dat heb ik nog nooit gedaan, volgens mij ;-)), maar zo nu en dan zal ik proberen iets te plaatsen.
En eindelijk weet ik de moed op te brengen om weer eens een boek te lezen. Dat is lang geleden. Meer dan een jaar. Daarvoor geldt hetzelfde als bij het schrijven, ik had en heb soms nog last van concentratieproblemen. Het gaat nu gelukkig iets beter, dus daar moet ik gebruik van maken. En wat is er voor mij nou mooier dan een boek lezen dat zich in Lapland afspeelt? In dit geval gaat het om Waar niemand is van Vendela Vida. Ik kreeg het boek van Hans van Blog Zweden en ik ben heel erg benieuwd naar het verhaal. Bedankt, Hans! Zodra ik het boek gelezen heb, geef ik het door aan een andere enthousiaste lezer.


En omdat Lapland altijd al een bepaalde aantrekkingskracht op mij gehad heeft, kan ik het niet laten om tussendoor een foto te plaatsen die in Zweeds Lapland gemaakt is, op weg naar Jukkasjärvi.


En een foto die gemaakt is in Noors Lapland. Het is er zo ontzettend mooi.


Eh... waar waren we gebleven? Hoe gaat het verder met alles wat met mijn gezondheid te maken heeft? Als jullie willen, mogen jullie nu afhaken, hoor ;-) Bij dit onderwerp kan ik helaas nog geen ‘eindelijk’ zeggen. Ik ben bezig met de overstap naar een ander ziekenhuis en met de aanvraag van een second opinion. Dat betekent dat mijn patiëntendossier overgeheveld moet worden van het ene naar het andere ziekenhuis. Vanwege een misverstand is er helaas veel tijd verloren gegaan voordat alles goed in werking werd gezet en is het nu wachten totdat alles eindelijk geregeld is. Ik ben alweer bijna aan mijn driemaandelijkse controle toe, zoveel tijd is er al verstreken. Dat ik al langere tijd met iets in mijn lichaam rondloop waarvan het nog steeds niet zeker is wat het is, daar wil ik niet te veel bij stilstaan. Al met al is de situatie behoorlijk frustrerend.
Maar ondertussen gaan we niet bij de pakken neerzitten. Ik ben al druk bezig met het verzinnen van een nieuw te schrijven boek en ik verheug me erop om Waar niemand is te lezen. Ik verveel me niet of ik kan beter zeggen: ik verveel me nooit. En hopelijk kan ik binnenkort zeggen dat eindelijk alles goed verlopen is. Dat zou heel fijn zijn. Eindelijk. 

woensdag 11 oktober 2017

Een nieuwe bezem

Zoals jullie misschien gemerkt hebben ben ik de laatste tijd weinig op de sociale media te vinden. Oorzaak: veel spanning en onzekerheid. We leven al een behoorlijke tijd met deze twee factoren maar nu beginnen ze toch langzamerhand hun tol te eisen. En de oorzaak van de spanning en onzekerheid is de uitspraak van mijn behandelend arts. Het medische team heeft besloten dat ik over twee of drie maanden weer door de scan ga om te kijken of er iets aan het plekje bij de alvleesklier, waar geen punctie van gemaakt kan worden, veranderd is.
Sinds de vaststelling van dit plekje zijn we inmiddels al ruim twee maanden verder en dan zou ik nog eens twee of drie maanden moeten wachten. Nu kunnen ze er juist nog iets aan doen, omdat het nog zo klein is, werd er destijds tegen ons gezegd. Het is telkens weer wachten en nog eens wachten op een of andere uitslag. 
Volgens de arts was het zo goed als zeker dat het om littekenweefsel ging. Het lijkt namelijk veel op het onschuldige plekje waar wel een punctie van gemaakt kon worden. De vorige keren konden ze absoluut het verschil niet zien tussen een tumor en littekenweefsel en nu gaan ze ervan uit dat het wél littekenweefsel zal zijn. De enige mogelijkheid om vast te stellen waar het om gaat, is volgens hem een zware operatie. Is er echt niet ergens een tussenweg te vinden? Een zware operatie voor misschien niets zitten wij hier echt niet op te wachten. Hoe dan ook, het voelt niet goed.

Het bericht dat we weer langer moeten wachten was echt een anticlimax voor ons. We hadden gehoopt dat er toch iets mogelijk zou zijn waarbij ze konden zien waar het om gaat. Het zorgde ervoor dat ik even geen energie meer had, maar nu probeer ik er weer een beetje bovenop te krabbelen. Daarbij had ik de pech dat ik ook nog eens een herfstgriepje te pakken kreeg waar nu heel langzaam verbetering in lijkt te komen. 


Maar goed, ik ben bezig mezelf weer bij elkaar te vegen, mede dankzij R – wat ben ik blij met een man als hij – en ondertussen hebben we bij onze huisarts een consult aangevraagd om een second opinion te bespreken. We willen graag meer zekerheid proberen te krijgen. Of er misschien toch een tussenweg is i.p.v. opnieuw een flinke operatie. We gaan ons goed laten informeren, over wie, over waar. Het kost weer energie, alles opnieuw opstarten. Dat is dan maar zo. Volgende week dinsdag hebben we een afspraak staan. Deze week was de huisarts helaas niet aanwezig. Als de molen eerst maar weer eens draait.

En terwijl R met onze bezem nu en dan buiten de herfstbladeren te lijf te gaat, ben ik ergens tussen al die vreemde bedrijven door nog steeds bezig mijn boek af te maken. Ik geloof dat ik nog nooit een roman heb geschreven waarbij ondertussen zoveel gebeurde wat mij uit mijn concentratie haalde. Bijna al mijn boeken doen mij wel ergens aan herinneren en dan helaas niet altijd aan fijne dingen. Het lijkt me heerlijk om een keer te kunnen schrijven zonder allerlei toestanden aan mijn hoofd. O, wat moet dat een luxe zijn! 
Misschien wordt het tijd een nieuwe bezem aan te schaffen, eentje die alles beter bij elkaar veegt en aan de kant schuift waar ik niets aan heb. Weg ermee! En dan bedoel ik niet de herfstbladeren :-)


Eerste foto: een betoverend uitzicht bij Valdres.
Tweede foto: kleurrijke herfst in Bøverdalen.