woensdag 11 oktober 2017

Een nieuwe bezem

Zoals jullie misschien gemerkt hebben ben ik de laatste tijd weinig op de sociale media te vinden. Oorzaak: veel spanning en onzekerheid. We leven al een behoorlijke tijd met deze twee factoren maar nu beginnen ze toch langzamerhand hun tol te eisen. En de oorzaak van de spanning en onzekerheid is de uitspraak van mijn behandelend arts. Het medische team heeft besloten dat ik over twee of drie maanden weer door de scan ga om te kijken of er iets aan het plekje bij de alvleesklier, waar geen punctie van gemaakt kan worden, veranderd is.
Sinds de vaststelling van dit plekje zijn we inmiddels al ruim twee maanden verder en dan zou ik nog eens twee of drie maanden moeten wachten. Nu kunnen ze er juist nog iets aan doen, omdat het nog zo klein is, werd er destijds tegen ons gezegd. Het is telkens weer wachten en nog eens wachten op een of andere uitslag. 
Volgens de arts was het zo goed als zeker dat het om littekenweefsel ging. Het lijkt namelijk veel op het onschuldige plekje waar wel een punctie van gemaakt kon worden. De vorige keren konden ze absoluut het verschil niet zien tussen een tumor en littekenweefsel en nu gaan ze ervan uit dat het wél littekenweefsel zal zijn. De enige mogelijkheid om vast te stellen waar het om gaat, is volgens hem een zware operatie. Is er echt niet ergens een tussenweg te vinden? Een zware operatie voor misschien niets zitten wij hier echt niet op te wachten. Hoe dan ook, het voelt niet goed.

Het bericht dat we weer langer moeten wachten was echt een anticlimax voor ons. We hadden gehoopt dat er toch iets mogelijk zou zijn waarbij ze konden zien waar het om gaat. Het zorgde ervoor dat ik even geen energie meer had, maar nu probeer ik er weer een beetje bovenop te krabbelen. Daarbij had ik de pech dat ik ook nog eens een herfstgriepje te pakken kreeg waar nu heel langzaam verbetering in lijkt te komen. 


Maar goed, ik ben bezig mezelf weer bij elkaar te vegen, mede dankzij R – wat ben ik blij met een man als hij – en ondertussen hebben we bij onze huisarts een consult aangevraagd om een second opinion te bespreken. We willen graag meer zekerheid proberen te krijgen. Of er misschien toch een tussenweg is i.p.v. opnieuw een flinke operatie. We gaan ons goed laten informeren, over wie, over waar. Het kost weer energie, alles opnieuw opstarten. Dat is dan maar zo. Volgende week dinsdag hebben we een afspraak staan. Deze week was de huisarts helaas niet aanwezig. Als de molen eerst maar weer eens draait.

En terwijl R met onze bezem nu en dan buiten de herfstbladeren te lijf te gaat, ben ik ergens tussen al die vreemde bedrijven door nog steeds bezig mijn boek af te maken. Ik geloof dat ik nog nooit een roman heb geschreven waarbij ondertussen zoveel gebeurde wat mij uit mijn concentratie haalde. Bijna al mijn boeken doen mij wel ergens aan herinneren en dan helaas niet altijd aan fijne dingen. Het lijkt me heerlijk om een keer te kunnen schrijven zonder allerlei toestanden aan mijn hoofd. O, wat moet dat een luxe zijn! 
Misschien wordt het tijd een nieuwe bezem aan te schaffen, eentje die alles beter bij elkaar veegt en aan de kant schuift waar ik niets aan heb. Weg ermee! En dan bedoel ik niet de herfstbladeren :-)


Eerste foto: een betoverend uitzicht bij Valdres.
Tweede foto: kleurrijke herfst in Bøverdalen.

zaterdag 30 september 2017

Nooit saai

Afgelopen week hebben we een aantal heerlijke dagen doorgebracht in de omgeving waar mijn roman De kleur van liefde zich afspeelt, oftewel in Diever. We zoeken daar voor onze camper altijd een mooi plekje uit op Camping Diever en eenmaal geïnstalleerd is het genieten van het bosrijke uitzicht, de geur van dennenbomen, allerlei soorten vogeltjes, een praatje hier en daar en vooral de rust. Het voelt er steeds weer als thuiskomen. De weersomstandigheden zaten ook nog eens mee en dat was een leuke bonus. Natuurlijk struinen we als we daar zijn regelmatig rond door het mooie Drents-Friese Wold, waar de camping zo goed als tegenaan ligt.
Tijdens onze fietstochten stuitten we op vennetjes die diep in het bos verscholen liggen, zoals op de eerste twee foto's te zien is. Als je vanaf het smalle (en zeer hobbelige) fietspaadje niet opzij kijkt, fiets je aan dit vennetje voorbij. En als je wel opzij kijkt moet je opletten dat je niet naast het fietspaadje terechtkomt en omvalt of niet in botsing komt met een fietsende tegenligger. Ja, het is zo nu en dan goed opletten op de Drentse fietspaden. Het is er in ieder geval nooit saai.  


En wat fijn dat er bij dat vennetje een bankje staat met uitzicht op het water! Een bankje op een mooie en rustige plek vormt voor mij een bijna niet aan voorbij te komen object :-)


De Drentse heidevelden zijn ook favoriet bij mij. De meeste heidestruiken waren al uitgebloeid, maar hier en daar lag er toch nog een paarse gloed over het veld.


Hoe leuk is het om op bovenstaand heideveld rendiermos tegen te komen! Het deed ons denken aan een ander noorden. Ja, we voelden ons er helemaal thuis. 


En wat dacht je van een ruïne die zomaar ergens aan de rand van bos en heide staat. Het zijn de overblijfselen van De Uilenhorst, dat ooit een werkkamp voor studenten was.   


Geen schapen fotograferen zit er bij mij niet in. Schapen en Drenthe horen gewoon bij elkaar en bovendien vind ik schapen leuke, nieuwsgierige dieren. Als ze het dan ook nog presteren om in een geheimzinnig licht voor een foto te poseren, dan is deze schrijfster helemaal blij. En wie mijn boek De kleur van liefde gelezen heeft, weet dat het er in het Drents-Friese Wold mysterieus aan toe kan gaan ;-)    


Even rondzwerven over een uitgestrekt veld. Aan de rand ervan staat ook een bankje waar ik nooit aan voorbij kan komen. 


In dit jaargetijde schieten ze – ja, het klinkt afgezaagd – als paddenstoelen uit de grond. We misten alleen nog een kabouter.


Onverwachte ontmoetingen midden in het bos maken een fietstocht extra leuk.


Een thermosfles met koffie gaat tijdens onze fietstochten altijd in de fietstas mee. En jullie raden het bijna al, de koffie drinken we meestal op een van mijn favoriete picknickbanken. We noemen het al 'onze' bank. Als er toevallig mensen zitten wanneer wij aan komen fietsen zeggen we tegen elkaar: "Hé, onze bank is zomaar bezet." Misschien moeten we er voortaan een bordje met de tekst 'gereserveerd' op zetten ;-)


De reden dat wij er even tussenuit gebroken waren is omdat ik ruim een week geleden voor een punctie naar het ziekenhuis moest. Voordat de uitslag bekend zou zijn wilden we proberen wat rust in ons hoofd te krijgen en die rust vinden we altijd bij Diever. Gisteren kregen we de uitslag van de punctie te horen. Er waren daarvoor bij scans twee verdachte plekjes gevonden. Eén plekje blijkt gelukkig goedaardig te zijn. Dat is al voor de helft goed nieuws! Het zit precies op de plek waar een vorige keer littekenweefsel gevonden werd. 
Een punctie toepassen op het andere plekje was helaas niet mogelijk, omdat er dan te veel omliggend weefsel beschadigd zou worden. Het is dus nog niet bekend of het goed- of kwaadaardig is. Volgende week krijgen we te horen wat ze van plan zijn eraan te doen. We hebben al wat opties met de arts besproken maar konden ons daar niet helemaal in vinden: Bestralen terwijl het niet zeker is of het werkelijk kwaadaardig is. Of opnieuw (misschien voor niets) een pittige operatie ondergaan. Of eerst een tijdje laten zitten en dan via een scan bekijken of er iets veranderd is. 
Pfff, wat moeten we daarmee? Eerst maar afwachten met wat voor voorstel ze komen. Laten sleutelen aan je lichaam terwijl je niet weet wat er aan de hand is vinden we nogal wat. Hier wordt dus druk gebrainstormd over hoe nu verder. Nee, ons leven is, net als op de Drentse fietspaadjes, nooit saai. Wat ons betreft mag het wel weer wat saaier worden...  
Maar ondertussen zijn we natuurlijk blij dat in ieder geval een van de plekjes niets ernstigs blijkt te zijn en genieten we nog na van ons reisje naar het noorden van Nederland.






  



dinsdag 19 september 2017

Verjaardag met uitzicht: Viewpoint Snøhetta

Sinds afgelopen zondag mag ik weer een jaar bij mijn leeftijd optellen. En dat is heel fijn! Een jaar ouder worden zie ik als een mooi verjaardagscadeau. Als je met je gezondheid in de weer bent, zoals dat bij ons helaas te vaak het geval is, besef je steeds meer dat elk jaar dat je erbij krijgt meegenomen is. Zondag was het een prachtige dag, met zowaar een zonnetje dat alles opfleurde. Maar wat natuurlijk belangrijker is dan alle zonneschijn in de wereld: op zo'n dag omringd worden door lieve mensen waarmee je kunt lachen en proosten op het leven. Dat hebben we dan ook gedaan. Ja, het was een speciale dag en ik ben dankbaar dat ik samen met deze mensen een nieuw levensjaar mocht vieren.
Vorig jaar was mijn verjaardag ook speciaal te noemen, maar dan op een andere manier. Toen waren R en ik in Noorwegen en stonden wij op die dag op een camping aan de voet van de Dovrefjell. R vroeg: "Wat zou je vandaag graag willen doen?"
Ik had een folder bekeken van Viewpoint Snøhetta, een uitzichtpunt op de Dovrefjell. Dat lag niet ver bij ons vandaan en het leek me leuk om dat een keer te op te zoeken. Zo gezegd, zo gedaan.


Maar eerst even wat info: Dovrefjell is een bergplateau in de Noorse provincie Oppland en maakt deel uit van het Nationaal Park Dovrefjell-Sunndalsfjella. Op de Dovrefjell heb je kans om muskusossen te spotten, echte oerdieren, en als je geluk hebt zijn ze te zien vanaf Viewpoint Snøhetta. Dit vooral aan de binnenkant mooi vormgegeven uitzichtpunt biedt je een fantastisch panoramazicht op de indrukwekkende omgeving en meteen op de hoogste berg van de Dovrefjell, ja, waar het uitzichtpunt naar genoemd is, Snøhetta. 


Op de foto hierboven is het formidabele uitzicht vanuit het rechthoekige gebouwtje goed te zien. 
Op de foto hieronder zie je Snøhetta als eerste links van de spijl in het raam liggen.


Op de volgende foto zie je de bijzondere ingang van Viewpoint Snøhetta en rechts daarvan zie je nog een keer de berg Snøhetta. 


Wij parkeerden onze camper op een ruime parkeerplaats die niet ver van de hoofdweg af lag. Van daaruit wandelden we naar het uitzichtpunt over een licht stijgend maar goed begaanbaar onverhard pad van 1,5 km. lang. 


Al lopend verdwijnt de parkeerplaats langzamerhand in de verte. Rechts ligt het wandelpad.


Onderweg vertellen stenen plateaus die in het pad verzonken liggen de geschiedenis van Dovrefjell, beginnend bij ongeveer 10.000 jaar geleden. Dus we leerden meteen iets over de omgeving waarin we rondliepen en ondertussen gaven we onze ogen goed de kost voor het geval er een muskusos te zien was. Wel het liefst in de verte, want van dichtbij schijnen ze niet te vertrouwen te zijn.  
Op de foto hieronder zie je het wandelpad bergopwaarts gaan. Als je goed kijkt zie je een paar piepkleine mensjes aan de horizon staan. Niet ver daarachter ligt het viewpoint.
  

De mooie herfstkleuren die we onderweg tegenkwamen leken op een soort van bonte lapjesdeken. 



Een muskusos zien zou een leuk verjaardagscadeau geweest zijn, maar eh… natuurlijk was er, behalve een nepexemplaar, geen muskusos te bekennen. 


Ach, het maakte niet uit dat we geen dieren te zien kregen. Het bijzondere interieur van het viewpoint en het prachtige uitzicht waren al een feestje op zich en dat voelde als een mooi verjaardagscadeau. Bovendien was het weekend en, zoals je op de onderstaande foto kunt zien, vonden de Noren het viewpoint ook een leuk uitstapje. Er hing in ieder geval een gemoedelijke sfeer.


Mocht het echt koud zijn, dan is er zelfs een op hout gestookte kachel. Het lijkt me heerlijk om bij een knapperend vuurtje naar de bergen te turen en op te letten of er toevallig ergens muskusossen lopen. Deze mooie plek leent zich er ook voor om met een kan koffie en een goed boek bij het vuur te gaan zitten. Zie je het al voor je? Of om te gebruiken als schrijfatelier... ;-) 


Nog één keer het prachtige uitzicht en daarna was het weer afdalen naar de parkeerplaats. Al met al was het een geslaagd uitstapje. Het zorgde ervoor dat we er zin in kregen om de omgeving beter te verkennen. Maar dan uiteraard wel met de muskusossen op een veilige afstand. En zal ik toch maar eens vragen of ik Viewpoint Snøhetta als schrijfatelier mag gebruiken? :-) 












   


  

dinsdag 12 september 2017

Een positief bericht en een bedankje

Hoe is het met de tegenwind in ons leven waarover ik in mijn vorige blog schreef? Nou, de windrichting is een beetje veranderd en we hebben eindelijk wat wind in de rug. Dat is fijn!
Gisteren belde er een arts op om mij te vertellen wat in mijn geval het behandelplan is. Ze legde duidelijk en heel rustig uit dat een van de twee plekjes die ze op de scan gezien hebben precies op de plek zit waar tijdens de vorige operatie littekenweefsel verwijderd is. Dat geeft hoop. 
Het andere plekje kan ook littekenweefsel zijn, aangezien er toen nogal wat aan mij gesleuteld is. Mocht het geen littekenweefsel zijn, de beide plekjes zijn nog zo klein dat ze goed te behandelen zijn, zei ze. Ook dat geeft hoop. 
Wij zijn enorm opgelucht. Je weet nooit wat je te horen krijgt en met dit scenario zijn we tot nu toe tevreden. Ik denk dat het in mijn geval het beste nieuws is wat ik op dit moment kan krijgen. Het is niets of er is in ieder geval iets aan te doen. 
Nu is het wachten op een afspraak voor een punctie. Dan wordt er wat weefsel van beide plekjes weggenomen en op kweek gezet. Aan de hand daarvan horen we of het om littekenweefsel gaat of niet. Opnieuw spannend. Maar al met al een zo veel beter bericht dan de vorige keer. En nu maar hopen dat de wind zo draait dat we hem volledig in de rug krijgen. Dat zou helemaal mooi zijn! 

En dan plaats ik ook nog een bedankje voor alle mooie, lieve, meelevende en opbeurende berichtjes en reacties die op wat voor manier dan ook bij ons binnenkwamen én een bedankje voor iedereen die een kaart gestuurd heeft om ons een hart onder de riem te steken. Uit al deze dingen putten wij veel kracht en dat hebben we soms gewoon even nodig. Dank je wel, lieve mensen! 


De foto is vorig jaar eind september gemaakt aan de oever van het Femundmeer in Noorwegen.

donderdag 7 september 2017

Tegenwind

Tegenwind. Ik ben er al behoorlijk aan gewend geraakt. Vooral op de fiets ontkom je er niet aan, zeker niet als er een stevige wind staat. Een kwestie van flink kracht zetten op de pedalen, verstand op nul en fietsen maar. Gisteren stond het verstand niet op nul maar probeerden boosheid en teleurstelling zich een weg naar buiten te banen, terwijl ik de pedalen in een fikse tegenwind in beweging probeerde te houden. Nee, ik heb geen elektrische fiets, het komt puur op mijn eigen kracht aan. En hoe bozer ik ben, hoe meer adrenaline, hoe harder ik ga fietsen. Het fietsen in de tegenwind zorgt ervoor dat ik met bepaalde emoties in aanraking kom. Ik roep ze zelfs op, zodat ik ze in de tegenwind uit kan dagen, desnoods kan uitschelden (in gedachten), laat weten dat ze me niet klein zullen krijgen. Tegelijkertijd geeft de tegenwind mij het gevoel dat ik leef en hoe hardnekkig die wind ook is, ik het niet toelaat me omver te laten blazen. Op momenten dat de wind toeneemt, wakkert mijn strijdlust alleen maar meer aan. 


De boosheid en teleurstelling worden veroorzaakt door de uitslag van de scan die we eergisteren te horen kregen. Was er op een eerdere scan één plekje te zien, nu is er bij een nieuwe scan nog een klein plekje gevonden die er niet hoort te zitten. En was de arts tijdens ons vorige gesprek nog vrij positief en zei hij dat het misschien om littekenweefsel van een eerdere operatie ging, nu zei hij plotseling dat beide plekjes er niet goed uitzagen. Een forse vlaag tegenwind. 
Er wordt een plan van aanpak gemaakt en die krijg ik a.s. maandagmiddag te horen. Er rijzen natuurlijk vragen op bij dit onverwachte scenario. Vragen die we zeker nog gaan stellen. Maar eerst alles laten bezinken. Voor de zoveelste keer.


Ik voel me goed, beter dan ik me sinds lange tijd gevoeld heb, en daarom lijkt datgene wat we te horen hebben gekregen onwerkelijk. Vier maanden geleden is er tijdens een operatie niet alleen alles wat niet goed was en wat verdacht leek verwijderd, maar is er zelfs preventief het een en ander waar nog niets aan mankeerde weggehaald. Daarna volgde er een chemospoeling. En nu krijgen we bovenstaande uitslag te horen en denken we: hoe is het mogelijk? 
Na de eerste schrik komen boosheid en teleurstelling om de hoek kijken. Het (nog) niet accepteren. Strijdlust. Vol tegen die tegenwind in. Ik praat met de tegenwind en probeer erachter te komen waarom hij zo hard waait. Ondertussen weet ik dat ik nooit een antwoord zal krijgen en dus ploeter ik gestaag door, laat ik ook de pedalen in het dagelijkse leven flink draaien. Als ik dat niet doe, val ik om.
Tegenwind op de fiets, tegenwind in het leven. Ik combineer beide met elkaar en maak er het beste van. We blijven hier positief, met of zonder af en toe een paar tranen, en durven nog te dromen, te genieten én te lachen. We zouden niet zonder die drie laatste dingen kunnen.