zaterdag 22 juli 2017

Sfeerplaatjes

Het mooie Drentse land hebben wij achter ons gelaten. We zijn weer thuis. Diever lijkt ver weg maar ligt slechts een uurtje rijden van ons verwijderd. Wat is nou een uurtje? En toch is het daar een andere wereld. Een wereld met een enorme variatie in het landschap, met rust en stilte en fijne fietstochten door de prachtige natuur en schilderachtige dorpjes. Ja, dat mis ik allemaal wel een beetje. Maar waar het vooral om ging, was dat R en ik daar een zekere mate van rust zouden vinden na de heftige tijd die achter ons ligt en dat eraan mijn conditie gewerkt zou worden. Die laatste had na mijn operatie van eind april een flinke knauw gekregen. Beide dingen zijn gelukt. We konden daar heerlijk tot rust komen en mijn lichamelijke conditie is er dankzij het vele fietsen behoorlijk op vooruitgegaan. Dat is heel erg fijn, al moet ik er wel bij zeggen dat sommige andere dingen mij snel te druk worden en daardoor veel energie kosten. Denk aan lange gesprekken voeren, drukte in winkels of op straat en bij feestjes e.d. Maar ook dat zal te zijner tijd vast wel weer de goede kant op gaan.

Natuurlijk heb ik geprobeerd schrijfinspiratie op te doen tussen de bossen en op de heide en heb ik veel nagedacht over een eventueel vervolg op De kleur van liefde. Het is de eerste keer dat lezers vragen of ik op een van mijn boeken een vervolg ga schrijven. Leuk! Of ik dat daadwerkelijk ga doen weet ik nog niet zeker. Het is namelijk een behoorlijke uitdaging. Een tweede deel mag niet onderdoen voor het eerste deel en als het even kan moet het misschien nog beter zijn dan het eerste boek. Ik heb ooit gezegd dat ik wel van een uitdaging hou, dus wat houdt mij tegen? Eh... laat ik eerst maar eens zorgen dat ik mijn nieuwe manuscript af krijg. Er wordt hard gewerkt aan een verhaal dat zich dit keer niet in Drenthe maar weer in Noorwegen afspeelt. Dat doet mij regelmatig naar onze foto's teruggrijpen die daar gemaakt zijn. Bij het bekijken van de foto's kwam ik een paar sfeerplaatjes tegen die niets met het nieuwe boek te maken hebben maar alles met rust en stilte. Daar moest ik natuurlijk even bij wegdromen.  



De foto's zijn gemaakt bij het Noorse Hornnes in het Setesdal. Op de twee bovenstaande foto's zorgde de ondergaande zon voor een bijzonder plaatje. Het leek alsof we deel uitmaakten van een prachtig schilderij. De volgende foto is in de ochtend gemaakt. Als je lang genoeg naar de foto's kijkt voel je bijna de rust, hoor je bíjna de stilte. En laat dat nou net iets zijn waar ik van hou :-)





woensdag 12 juli 2017

Voilà, daar is hij dan

Laatst vroeg iemand mij of de hartvormige boomstam die ik in De kleur van liefde beschreven heb écht bestaat. Ja, die boomstam bestaat echt, al zou ik hem misschien niet eens meer weten te vinden. Ook de oorlogsmonumenten die ik, net zoals de boomstam, in het voorwoord van mijn boek noem kom je in het Drents-Friese Wold tegen. Het zijn allemaal dingen die mij aan het denken hebben gezet en mij deden besluiten een boek te schrijven waarin ik dit alles kon verwerken. Over de oorlogsmonumenten vertel ik later meer. Laat ik nu eerst eens bewijzen dat de hartvormige boomstam inderdaad echt bestaat. De plek waarbij Linde, de hoofdpersoon, iets merkwaardigs meemaakt. Voilà, daar is hij dan.


Op onderstaande foto zie je een van mijn favoriete (helaas te korte) fietspaadjes door het Drents-Friese Wold. Het is misschien niet goed te zien maar er hangt een serene sfeer die bijna geheimzinnig aandoet. En ook dat zette mij aan het denken voordat ik met het schrijven van De kleur van liefde begon.


En als we het toch over hartvormig hebben, ook in Noorwegen houd ik mij bezig met hartvormige objecten. Ik zoek daar altijd naar mooie stenen en als ze de vorm van een hart hebben, dan ben ik helemaal blij. Foto's van de hartvormige stenen die ik daar gevonden heb kun je hier en hier bekijken. Inmiddels is de verzameling alweer uitgebreid met nieuwe exemplaren maar daar heb ik nog geen foto's van gemaakt. De steen op de volgende foto kwamen we tegen tijdens een wandeling op Valdresflya in Noorwegen.


Op onderstaande foto zie je ongeveer de plek waar de steen lag, waar je gruis tussen de begroeiing ziet.


De steen lag er zo mooi tussen piepkleine plantjes en het gruis en zat bovendien half in de rotsachtige bodem vast, alsof hij vanuit de aarde omhoog gegroeid was, dat ik besloot hem te laten liggen. Die steen hoorde daar gewoon thuis. Losse stenen neem ik mee maar deze... Dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen :-)



donderdag 6 juli 2017

Daarom

Zwervend door het mooie Drents-Friese Wold verwacht ik bijna sommige personages uit mijn roman De kleur van liefde tegen het lijf te lopen. Het is net of Ethan, een van de hoofdpersonen, ieder moment tevoorschijn kan komen, gekleed in een RCAF uniform, het tenue van de Canadese luchtmacht, maar dan wel een uniform dat tijdens de Tweede Wereldoorlog gedragen werd. Met een beetje fantasie zie ik hem lopen op een bospad tussen de dennen- en loofbomen. En als de zon een mysterieuze lichtplas op de varens werpt die de bodem bedekken, zou je bijna geloven dat Ethan in de buurt is.


Of ik zit op een bankje, met uitzicht over het uitgestrekte Doldersummerveld. Het bankje waar Linde, de hoofdpersoon, regelmatig naartoe fietst om in de vroege ochtenduren de rust te absorberen die er op dat tijdstip te vinden is. Ik tuur dan naar het pad (links op onderstaande foto) dat over het Doldersummerveld loopt en denk bij mezelf: hier zat Linde op het bankje en daar op dat pad over de heide liep Ethan. Linde die op deze plek nog nietsvermoedend kennismaakt met de vriendelijke maar bijna schuchtere Ethan, een man die een heftig verleden met zich meedraagt.


Alles wat ík op het Doldersummerveld zie bewegen zijn een paar grazende Schotse hooglanders en een handjevol fietsers die via het pad het heideveld doorkruisen. Geen Ethan, geen Linde. En dat is maar goed ook, anders klopte er iets niet. 
In mijn vorige blog noemde ik dat ik het speciaal vind om na het schrijven van De kleur van liefde tijd door te brengen in de omgeving waar het boek zich afspeelt. Als ik terugkeer naar de plaatsen die ik in mijn andere romans beschreven heb, zie ik daar altijd wel personages voor me maar bij De kleur van liefde heb ik dat meer dan bij de rest van mijn boeken. De herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog die in en rond het Drents-Friese Wold te vinden zijn hebben mij destijds doen besluiten De kleur van liefde te schrijven. En omdat bepaalde dingen nogal indruk op mij gemaakt hebben denk ik dat ik daarom deze personages moeilijker los kan laten dan alle andere personen die ik ooit een rol toebedeeld heb in mijn boeken.


De bijbehorende foto's zijn deze keer voor een groot deel zwart-wit met een vleugje kleur erin. Waarom, hoor ik mensen denken. Ik heb daarvoor gekozen omdat in De kleur van liefde het heden en verleden met elkaar verweven zijn en ik dat op deze manier via de foto's weer kan geven. Én omdat ik een beetje creatief experimenteren wel leuk vind om me mee bezig te houden. Daarom.


zondag 2 juli 2017

Het torentje

Nee, niet het Torentje in Den Haag maar een torentje van een ander kaliber. Een veel leuker torentje, vind ik :-) Als wij tijdens onze kampeerreizen door Scandinavië op een prachtige plek komen bouwen we er weleens een steenmannetje, een torentje gemaakt van stenen. Iedereen heeft zo zijn eigen reden om stenen bij elkaar te zoeken en op te stapelen tot ze een torentje vormen. Voor ons is het bouwen van een steenmannetje een traditie geworden als we in het Hoge Noorden zijn, zoals op de foto hieronder. Daarop is een torentje te zien dat we gebouwd hebben op Valdresflya in Noorwegen. Wat een formidabel uitzicht, hè? Je zou bijna jaloers worden op het steenmannetje dat uitkijkt over een imposante bergwereld met een bijbehorend dal. 


Maar wat doe je als je in het noorden van Nederland kampeert en je wilt een torentje bouwen? In het Drentse Diever, waar wij nu kamperen, vind je wel zwerfkeien waar je iets van zou kunnen bouwen maar niet op de plek waar wij ons nu bevinden, of ik moet ze bij iemand uit de tuin stelen. Aangezien ik netjes ben opgevoed doe ik dat maar niet. Dus dan even de fantasie aan het werk zetten en een torentje bouwen van het beschikbare materiaal dat hier volop in de natuur te vinden is: dennenappels. 


En zo geschiede het dat waarschijnlijk het eerste dennenappelmannetje in Drenthe gebouwd werd en misschien zelfs wel het eerste exemplaar in Nederland. Zal ik de plaatselijke krant erover inlichten? ;-) Dan kan ik meteen weer mijn roman De kleur van liefde promoten. Die speelt zich hier immers in de omgeving af. Het voelt wel speciaal om na het schrijven van De kleur van liefde weer door de Drentse bossen en over de heide te zwerven. Dan bekijk je alles ineens met andere ogen. En zeker na alles wat wij de laatste tijd hebben meegemaakt. Dat maakt het extra speciaal.      

donderdag 22 juni 2017

De kleur van liefde in de Story Zomerspecial

Heb jij de Story Zomerspecial al gezien? Daarin vind je dit keer niet alleen allerlei nieuws over BN'ers maar ook 10 boekentips, leesvoer voor de zomer, thuis of op vakantie. En het leuke is dat mijn roman De kleur van liefde bij deze 10 tips staat, net zoals Oostzee Romance van Anita Verkerk, allebei boeken van Uitgeverij Cupido. Geweldig!



Dus heb jij deze zomer tijd om te lezen, verdiep je eens in De kleur van liefde, een boek dat zich afspeelt in en rond het Drentse Diever. Mocht je bij het lezen van mijn roman de smaak te pakken krijgen en zelf een keer het dorp Diever willen bezoeken en alle andere plaatsen daar in de buurt die in het boek voorkomen, dan kan ik je dat aanraden. De omgeving is er prachtig. Misschien kom je mij tegen, want nu en dan wandel en fiets ik daar rond. En wie weet wat je daar nog meer ontdekt ;-)

Wil je weten wat lezers van De kleur van liefde vonden? Neem een kijkje op de pagina Boekrecensies. Een van de recensenten schreef: Als je je openstelt voor de vraag of er meer is tussen hemel en aarde en houdt van een ontroerend, romantisch en zeer origineel verhaal, dan is dit een must-read met een verrassende toevoeging...